سروان جان دانبار، افسر شمالی در طول جنگ داخلی، پس از یک عمل قهرمانانه اجازه پیدا می کند تا محل ماموریتش را خودش انتخاب کند. او دورترین منطقه مرزی را برمی گزیند، زیرا "می خواهد تا پیش از محو شدن، آن را ببیند". او خود را از یک فرهنگ جنگیِ کسل کننده به شفافیت و پاکیِ دشت های داکوتا منتقل می کند، پاکی و شفافیتی که حاصل وزش بادهاست. با رسیدن به پادگان دور افتاده ای که توسط یک سرگرد دیوانه برایش در نظر گرفته شده، دانبار محل جدید خدمتش را ویرا شده می یابد، ولی تصمیم می گیرد بماند و در مقابل دیدگان ناباور راننده ی دلیجانش مواد غذایی را تخلیه می کند. روزها می گذرد و یگانه یار او اسبش است و یک گرگ بلندقامت و باریک که همیشه فاصله ای عصبی کننده را با دانبار حفظ می کند، و سرانجام هم سر و کله ی یک سرخپوست از قبیله سو پیدا می شود که می خواهد اسب را بدزدد اما از روبرو شدن با دانبار وحشت زده می شود. سفیدپوست ها و سرخپوست ها هنگام روبرو شدن با یکدیگر به طور ناخودآگاه کمر به قتل یکدیگر می بندند و به همین دلیل هرکدام از آنها دیگری را نادیده می گیرد. تقوای دانبار، در مقاومتش در مقابل خشونت است. او خودش را در معرض خطرِ قبیله سو قرار می دهد و سرانجام هم سرخپوست ها به وی اعتماد می کنند و او را در جمع خود می پذیرند. دانبار به ثبت خاطراتش می پردازد و امیدوار است که "راهی برای پیمودن دیگران" خلق کند. او در مقابل ویرانی که پشت سر گذاشته، فرهنگی را کشف می کند که به طور عمیقی روحش را سیراب می کند. در زمانی هم که ارتش اتحادیه ی شمال به یاد او می افتد، دانبار دیگر عضوی از قبیله سو شده و نام جدیدی یافته: "کسی که با گرگ ها می رقصد".