آقای پیبادی برنده ی جایزه نوبل، برنده ی دو مدال طلای المپیک، دانشمندی نابغه، پژوهشگری قابل و بزرگ، روشنفکری قابل تحسین، سرآشپزی ماهر، موسقیدان و آهنگسازی قابل و مخترع یک ماشین زمان است. و ناگفته نماند که آقای پیبادی یک سگ است. این سگ فرهیخته به چنان مرتبه ی والای اجتماعی رسیده که یک پسربچه ی آدمیزاد را که شرمن نام دارد و هفت سال هم بیشتر سن ندارد به فرزندخواندگی خود پذیرفته است. شرمن پس از این که در خانه درس های ارزنده ای از پدرخوانده اش فرا گرفته، وارد مدرسه شده است. شرمن در مدرسه با قلدر کلاس، دختری به اسم پنی، درگیر شده و مسایلی به بار آورده که موجب شده پای یک مددکار اجتماعی به وسط کشیده شود. مددکار در صدد این است که شرمن را از پدرِ سگی اش بگیرد. آقای پیبادی برای این که مسایل را حل کندهمه ی مخالفان خودش را از جمله پدر و مادر پنی و مددکار اجتماعی و همینطور خودِ پنی را به شام دعوت می کند. شرمن و پنی در حین شام، یواشکی به سراغ دستگاه WABAC، یا همان ماشین زمانِ اختراعیِ آقای پیبادی می روند و با به کار انداختن آن وارد دوره های تاریخی مختلف می شوند و مسایلی را به وجود می آورند که فقط آقای پیبادی می تواند آنها را رفع و رجوع کند و.....