فیلم توسط دث/مرگ روایت می شود که در ابتدا می گوید که او به ندرت خودش را با رابطه با زندگان به دردسر می اندازد، اما علاقه ی زیادی به لیزل ممینگر کوچک پیدا کرده است. لیزل ابتدا در سال 1938 همراه با مادر و برادرش سوار قطار و در مسیر مقصدی که برادر بیمارش تا رسیدن به آن داوم نمی آورد دیده می شود. بعدا گفته می شود که مادرش هم که به دلیل تمایلات کمونیستی اش ممکن است به زندان بیفتد هم نتوانسته این سفر را به فرجام برساند. به این ترتیب لیزل به تنهایی به خانه ی پدر خوانده و مادر خوانده اش، یک نقاش ساختمانی به نام هانس هابرمان و همسر پیوسته مداخله جو و عیبجویش رُزا می رسد. وقتی مشخص می شود که لیزل سواد خواندن و نوشتن ندارد - که در همان ابتدا باعث تمسخرهای گردن کلفت مدرسه، فرانز می شود- هانس با مهربانی بازی ای درست می کند تا به او خواندن یاد بدهد. اولین چیزی که موفق به خواندن آن می شوند کتاب قطوری است که لیزل در مراسم خاکسپاری برادرش هنگامی که از کت یکی از کارگرها افتاده، برداشته است: «کتاب راهنمای گورکن ها». در ادامه، او جرأت می کند تا کتاب آتش گرفته ای را از شعله ی آتشی که در گردهمایی نازی ها برای سوزاندن آثار "منحط" برپا شده است، نجات دهد. این عمل توجه ویژه ی همسر فرماندار محلی، فراو هرمان را جذب می کند که بعدا به صورت مخفیانه به لیزل اجازه می دهد هنگام آوردن رخت و لباس های شسته شده به عمارت باابهت آنها از کتابخانه ی شخصی پسر تازه درگذشته اش استفاده کند. بر خلاف او، خانواده ی هابرمان به سختی با درآمد لباسشویی رُزا و چیزهای کوچک دیگر زندگی می گذرانند و کم کم متوجه می شویم که بیکاری مداوم هابرمان به دلیل ممانعت او در پیوستن به "حزب" است. با گذشت زمان و بدتر شدن شرایط سخت دوران جنگ، وضعیت خانگی آنها با رسیدن ماکس ودندنبرگ به وخامت و خطرناکی می گراید. او پسر فراری یک همرزم یهودی است که در جنگ جهانی اول زندگی هانس را نجات داده بود. آنها که از مخفی کردن مرد جوان از چشم مقامات دولتی احساس افتخار می کنند، از او پرستاری می کنند تا سلامتی اش را دوباره به دست بیاورد و او هم با لیزل که مجذوب و شگفت زده شده است رابطه ی دوستانه و صمیمی ای پیدا می کند. لیزل قسم داده شده است که به هیچکس درباره حضور او چیزی نگوید، حتی به نزدیک ترین دوست و همسایه اش رودی، گرچه چندین بار پیش می آید که این راز تا حد خطرناکی به مرز فاش شردن نزدیک می شود....