رحمان که کارگر معدن بوده و برای پیدا کار مناسب تری از "زیرآب" به تهران آمده، در همان آغاز ورودش با جوانی به نام فریدون، که کارش اجاره دادن نوارهای ویدئوی ست، آشنا می شود. فریدون در حالی که تعدادی نوار غیرمجاز ویدئو با خود حمل می کند، به اتفاق رحمان پیش یکی از دوستان خود به نام علی که در کار خرید و فروش داروهای کمیاب است، می روند. ماموران سر می رسند و آنها را به اتفاق عده ای دیگر دستگیر می کنند. در بازداشتگاه، فریدون با چرب زبانی و بهانه کردن بیماری قلبی اش از رحمان می خواهد که خودش را صاحب نوارها معرفی کند تا او و علی آزاد شوند. رحمان می پذیرد و محکوم به پرداخت صدوپنجاه هزار تومامن جریمه نقدی و یک سال حبس تعلیقی می شود. عموی رحمان که در تهران زندگی می کند، با فروش اثاثیه منزل و طلاهای زنش جریمه را پرداخت می کند و رحمان آزاد می شود. رحمان از مراجعت به شهرش منصرف می شود و برای گرفتن پولی که عمویش پرداخته، به سراغ فریدون می رود. فریدون هم رحمان را به سراغ رشیدخان، که در تکثیر گسترده نوارهای ویدئویی فعالیت دارد، می برد. رشیدخان پول را می پردازد ولی بعدا به اتفاق افرادش و به ضرب و شتم، پولها را پس می گیرد. فریدون برای انتقام سراغ رشیدمی رود و در درگیری با او به شدت مجروح می شود. رحمان و فریده (خواهر فریدون) خود را به خانه رشید می رسانند. رحمان با دستگاه ویدئو ضربه ای به سر رشد خان می زند و او را از پای در می آورد و فریدون را به بیمارستان می رساند. دکتر برای نجات فریدون داروی نایابی تجویز می کند. رحمان و علی به سراغ یک دلال دارو می روند و بر سر قیمت دارو با وی درگیر می شوند. فریدون بر اثر بیماری قلبی اش و به موقع نرسیدن داروی مورد نظر، در بیمارستان می میرد. رحمان و فریده هم می روند تا زندگی بهتری را به اتفاق هم آغاز کنند.