حاصل ازدواج رضا و مریم که دو معلول ذهنی هستند، پسر ده ساله ای به نام سهیل است. آنها خانواده ای خوشبخت به نظر می رسند، اما حساسیت سهیل به برخی موارد مانند غذای تکراری روزانه ای که مریم می پزد، یا خجالت بابت حضور مادرش در مدرسه و یا ترس مریم از نشستن در چرخ و فلک در شهربازی که مانع از تفریح او می شود، سرانجام به کدورت بین او و والدینش منجر می شود. بدخلقی سهیل در برابر مادرش مریم، باعث عصبانیت و خشم رضا می شود و به او سیلی می زند.  سهیل به حالت قهر خانه را ترک می کند و به منزل ناظم مدرسه اش پناه می برد و مدتی آنجا می ماند. شرایط اقتصادی ناشی از تحریم، باعث اخراج رضا از کارخانه ای می شود که او و مریم در آنجا کار می کنند، و رضا پس از جستجوی فراوان پیک موتوریِ یک رستوران می شود. خانم ناظم که همسر بیکار و افسرده ای دارد، با والدین سهیل ارتباط برقرار می کند. پس از مدتی سهیل راضی می شود به خانه برگردد، اما مریم و رضا در غم دوری پسرشان، بی حرکت بر زمین افتاده اند. فیلم با تصاویری دال بر شادی رویاگونه تمام می شود: سهیل به منزل برگشته است و در نهایت خوشحالی با والدینش در حیاط بازی می کند.