سهراب، کارگر کارخانه ذوب آهن، چهار دختر دارد و با همسرش زندگی معمولی و ساده ای می گذراند. او دوست دارد فرزند پسری داشته باشد، اما همسرش از او می خواهد که عمل وازکتومی انجام دهد تا دیگر بیش از این بچه دار نشوند. سهراب که خواستگاه سنتی دارد دچار تردیدهایی می شود. از طرفی واقعا دلش می خواهد پسردار شود و از سوی دیگر می داند که پذیرفتن عمل وازکتومی به نفع او و خانواده اش است. ضمن آن که از سرزنش اطرافیانش ( به خصوص همکارانش در کارخانه) بابت عمل وازکتومی نگران است و در مجموع تن دادن به این جراحی را کسرِ شانِ خود می داند و فکر می کند از وجهه ی مردانه اش خواهد کاست. در این میان، همسر سهراب به او فشار می آورد و استدلال می کند که با توجه به وضعیت اقتصادی و شلوغی خانواده، باید این عمل انجام شود و هیچ چاره ای جز وازکتومی نیست. اوضاع کارخانه ذوب آهن هم تعریفی ندارد و مشکلاتی برای کارگران ایجاد شده که در نهایت موجب اعتصاب آنها و تعطیلی موقت کارخانه می شود. همسر سهراب حالا فشار بیشتری به او وارد می کند و حتی برای واداشتنش به قبول جراحی، او را به اتاق خواب راه نمی دهد تا وقتی که لوله اش را ببندد و خیال هر دو را راحت کند. همکاران سهراب که عاقبت از موضوع باخبر شده اند، در هر فرصتی نیش و کنایه ای به او می زنند و درباره وضعیت مردانگی اش از او سئوال می کنند! این سئوال ها و نیز تردیدهای خودِ سهراب، برای او شرایط دشواری را ایجاد می کند و او به شدت زیر فشار است. سهراب سفری خیالی به دنیای دیگر را تجربه می کند و در آنجا با پدرش رو به رو می شود که در بهشت لمیده و او را به خاطر تزلزل و ضعفش سرزنش می کند. سهراب مانند دانته با دوزخیان و اهل بهشت مواجه می شود که هر یک سروشکلی عجیب دارند: بعضی از آنها صورت شان با دود سیاه شده و شمعدانی با شمع روشن بر روی کلاهخود دارند. پدر سهراب با لحنی تحقیرآمیز به پسرش می گوید که چرا در مقابل خواسته ی زنش کوتاه آمده و مردانگی اش را زیر سئوال برده است. او از سهراب می خواهد که زیر بار وازکتومی نرود و دوباره بچه دار شود، به این امید که پسری به دنیا بیاورد و نام و نشان خاندانش را حفظ کند. سهراب همچنان در تردید است و برزخی که در آن به سر می برد برزخ ذهنی اوست، اما در بازگشت، پس از دعواها و کشمکش هایی در میانه ی اعتصاب کارگرها، تصمیم می گیرد کاری کند که با دیگران متفاوت باشد. حتی در بیمارستان به دکتر و اطرافیانش می گوید که من با همه ی شما تفاوت دارم، ولی چند لحظه بعد متوجه می شود که اتفاقا با تصمیمی که گرفته، همرنگ جماعت شده و تفاوتش با دیگران ازبین رفته است. به این ترتیب تراژدی داستان شکل می گیرد و سهراب به پایان تردیدهایش می رسد.