گروهی از نوازندگان سازهای ایرانی برای پر کردن صفحه موسیقی به خارج از کشور سفر می کنند. اولین داستان مربوط می شود به سفر نوازندگان مشهور موسیقی ایران به پاریس در سال 1286 خورشیدی در دوران محمدعلی شاه قاجار به سرپرستی آقاحسینقلی برای ضبط صفحه موسیقی. دومین داستان نیز سفر گروهی از هنرمندان برای ضبط صفحه به لندن با حمایت یک تاجر ارمنی به نام هامبارسون است که پس از بازگشت از لندن میان وی و هنرمندان مشکلاتی به‌وجود می آید و قرارداد ضبط فسخ می شود. سومین داستان نیز سفر گروهی دیگر از موسیقیدانان به همین منظور به تفلیس در سال 1293 خورشیدی است. سفر سوم در دوران احمد شاه قاجار به وقوع می‌پیوندد. در این سفر سید حسین طاهرزاده، اقبال آذر، درویش خان، باقرخان رامشگر و عبدالله دوامی همراهان سفر هستند که معروف است درویش خان برای هزینه های این سفر خانه خود را گرو بانک گذاشته است. آثار ضبط شده در این سفر به سبب وقوع جنگ دوم جهانی به طور کامل به ایران نمی رسند. در فیلم نیز (که برداشتی از هر سه سفر برای ضبط موسیقی است) یکی از تجار ایرانی - ارمنی به عنوان واسطهٔ دربار احمد شاه قاجار و هنرمندانی غیر وابسته به دولت می‌شود تا ایشان با هزینهٔ کمپانی هند شرقی برای ضبط صفحه به پاریس بروند. در این سفر تاجر ایران به عهد خود وفا نکرده و نهایتا هنرمندان توافق می کنند که هزینه ضبط موسیقی را خودشان شخصا تقبل کنند تا این میراث برای همیشه باقی بماند. در این سفر هر کس خاطرات گذشتهٔ خود را به نوعی مرور یا بازگو می‌کند و سرانجام خوانندهٔ گروه به نام طاهر دلباختهٔ شاهزادهٔ نابینای تُرک می‌شود و در غربت جان می‌سپارد.