سال 1947. شرلوک هلمزِ 93 ساله بازنشسته شده و در خانه ی روستایی دورافتاده ای در ساسکِس با خانم مونرو که پرستار و کدبانوی خانه است و پسر کوچک او، راجر، زندگی می کند. هولمز که به تازگی از سفر ژاپن بازگشته برای درمان ضعف حافظه اش که اخیراً دچار آن شده از گیاه مخصوصی که از هیروشیما آورده استفاده می کند. او که از روایت مبالغه آمیز و دستکاری شده ی همکار سابقش دکتر جان واتسون از آخرین پرونده اش ناراضی و ناخشنود است امیدوار است بتواند گزارش خود از آن ماجرا را بنویسد ولی یادآوری جزییات برایش دشوار است. در این میان، هولمز اوقات بیشتری را با راجرِ کوچک سر می کند و فوت و فن زنبورداری را به او می آموزاند. هوش و استعداد و کنجکاوی راجر، هولمز را به شوق می آورد و محبتی پدرانه را در وجود او برمی انگیزد. در عین حال "سیخونک" های ملاطفت آمیز راجر به حافظه ی هولمز به او کمک می کند تا آخرین پرونده اش و نیز دلایل کناره گیری و بازنشسته شدنش را به خاطر بیاورد. این خاطرات در قالب فلاش بک هایی به حدود سی سال پیش تصویر می شود: پرونده پس از پایان جنگ جهانی اول و در زمانی که دکتر واتسون آپارتمان مشترک شان در خیابان بیکر را ترک کرده بود با مراجعه ی مردی به نام تامس کالمات به هولمز شروع شد. کالمات از هولمز خواسته بود تا دلیل تغییر شگفت انگیز همسرش "آن" را برای او کشف کند. هولمز به خاطر می آورد که چطور ناتوانی اش در جلوگیری از خودکشیِ آن، او را به سرزنش خویش واداشته و در نهایت او را بر آن واداشته تا از کارآگاهی کناره بگیرد...