دهه 1820. آهنگساز پا به سن گذاشته، آنتونیو سالی یری پس از اقدام به خودکشی در یک آسایشگاه بستری است و حالا انتظار مرگ را می کشد. کشیش جوانی به نام پدر فولگر اعترافات او را می شنود: سی سال پیش. سالی یری آهنگساز مخصوص دربار امپراتور اتریش، یوزف دوم است. در همین هنگام او با ولفانگ آمادئوس موتسارت، نابغه جوان آشنا می شود و بی نزاکتی و مسخره بازی های او را نسبت به موسیقی اش هرگز نمی بخشد و خیلی زود از او متنفر می شود. سالی یری سعی می کند در کارهای موتسارت خرابکاری کند و از شهرت و موفقیت دور نگهش دارد و البته به عنوان رهبر ارکستر دربار، در حالی که امپراتور نیز تحت تاثیر اوست، فرصت مناسبی برای توطئه ی خود در اختیار دارد. با این همه موسیقیِ موتسارت بسیار مورد استقبال قرار می گیرد و خیلی زود مشهور می شود. اما سالی یری که استعداد ناب و درخشان او را می شناسد، همچنان می کوشد امپراتور را نسبت به این نابغه جوان بدبین کند. وقتی پدر موتسارت، لئوپولد، می میرد سالی یری با نقابی بر صورت، بر در خانه ی او ظاهر می شود و سفارش نوشتن یک رکوییم را می دهد. موتسارت با وجودی که بیمار و ناخوش احوال است، به علت نیاز به پول، این پیشنهاد را قبول می کند. با شدیدتر شدن بیماری اش، او سعی می کند هرچه زودتر کارش را تمام کند اما...