سال 1969. عصب شناس خجالتی، دکتر مالکوم سایِر برای استخدام در آزمایشگاه بیمارستان بین بریج فرم تقاضا پر می کند، ولی در عوض برای کارهای کلینیکی استخدام می شود. او که با بیماران راحت نیست، به خانه اش، به موسیقی کلاسیک و به علاقه اش به گل کاری پناه می برد. اما مشاهده ی گروهی از بیماران که دچار انسفالیت (بیماری همه گیر دهه ی 1920) شده اند و سی تا پنجاه سال است که بی حرکت مانده اند (بقیه دکترها به آنها می گویند "مجسمه")، ناراحتش می کند. او مدیر بیمارستان را متقاعد می کند که نشانه های این بیماران شبیه پارکینسون است، و اجازه می گیرد تا داروی لوودوپا را - که در درمان مقطعی پارکینسون موثر بوده – روی لنرد لووه که که از کودکی به تدریج کنترل حرکاتش را از دست داده و دچار کاتاتونیا شده، امتحان کند. پرستاری به نام کاستلو نیز به او کمک می کند، و لنرد تحت تاثیر لوودوپا آرام آرام قدرت حرکت و تکلمش را دوباره به دست می آورد. او که از این تحول به هیجان آمده، از پزشکانش می خواهد محدودیت هایش را لغو کنند، ولی وقتی دلباخته پولا دختر یک بیمار سکته ای می شود و کارکنان بیمارستان نمی گذارند برای دیدنش از بیمارستان بیرون برود، خشمگین می شود. در مشاجره ای، سایر را هل می دهد و عینکش را می شکند. با افزایش بودجه ی این پروژه، بیماران بیشتری تحت درمان لوودوپا قرار می گیرند و با تشویق آنها به بیان احساسات شان از طریق موسیقی و رقص، بخش را جنب و جوش تازه ای فرا می گیرد. اما لنرد دوباره کنترل اعمالش را از دست می دهد؛ برای آخرین بار با پولا می رقصد و بعد از دیگران کناره می گیرد. لنرد در اغما فرو می رود و بیماران دیگر هم با دیدن او، به سرنوشت خود پناه می برند. پرستار کاستلو تلاش می کند تا سایر را متقاعد کند که تلاشش اشتباه نبوده است. سایر با به یاد آوردن جمله ی لنرد که می گفت نباید ترسید و باید زندگی کرد، به کاستلو پیشنهاد می کند که با هم قدم بزنند....