کِیتی دختر 17 ساله ای است که قادر به تحمل نور خورشید نیست. او مبتلا به بیماری «اگزروردرما پیگمنتوسام» است. شانس ابتلا شدن فرد به این بیماری نادر یک در میلیون است و متاسفانه کتی به آن مبتلا شده است. تقریبا همه ی اهالی شهر می دانند کیتی به بیماری XP (یا همان اگزروردرما پیگمنتوسام) مبتلاست. پزشکان به کیتی دستور اکید داده اند که وی به هیچ عنوان نباید در معرض نور روز قرار بگیرد وگرنه مرگش حتمی است. کیتی که مادرش مُرده است، تحت سرپرستی پدرش قرار دارد؛ پدری مسئول و دلسوز که نهایت تلاش خود را کرده تا دخترش از نور خورشید در امان باقی بماند. او پنجره های اتاق دخترش را به آینه های مخصوص مجهز کرده و ترتیبی داده تا او در مدرسه ای شبانه تحصیل کند. به این ترتیب، کیتی فقط شب ها می تواند از خانه بیرون برود. در چنین شرایطی تنها تفریح کیتی این است که گیتارش را بردارد و دَم ایستگاه قطار برود و برای رهگذران آهنگ های سوزناک نوجوانانه بخواند. کیتی که تازه دیپلمش را گرفته، در یکی از همین گیتارنوازی هایش مورد توجه پسری به اسم چارلی قرار می گیرد. کیتی خیلی تعجب می کند که مورد توجه این پسر خوش تیب و آقا و باشخصیت قرار گرفته و جالب این که کیتی به خوبی چارلی را می شناسد. در واقع چارلی همسایه کیتی است و کیتی در ده سال گذشته یواشکی از پنجره اتاقش، از آن بالا، شاهد اسکیت کردن یا راه رفتن و رفت و آمدهای چارلی بوده و حلاصه این که دورادور به او علاقه داشته است. در ادامه، کیتی و چارلی به اتفاق هم بیرون می روند و به تفریحات شبانه می پردازند و رابطه عاطفی گرمی بین شان شکل می گیرد. اما کیتی از گفتن این واقعیت که بیمار است به چارلی خوداری می کند زیرا از واکنش چارلی مطمئن نیست....