یحیی پس از مدتی دوری از کارخانه، به آنجا مراجعه می کند، در حالی که همه با او خصمانه برخورد می کنند غیر از لطفی رییس کارخانه که به او اجازه می دهد دوباره در کارخانه مشغول به کار شود. او به خانه می رود و با همسرش ماهرو دیدار می کند. در روزهای آینده با اشاره ی دیگران (بخصوص مردی که او را در مسیر رفتن به کارخانه همراهی می کند) مشخص می شود که همسر او مرده، و او در خانه، در رویای خود با شبحی از همسرش حرف می زند. برادر همسرش نیز هر شب به سراغ او می رود و با هم کتک کاری می کنند. این کتک کاری در کنار نیش و کنایه ی دیگران اصل ماجرا را مشخص می کند؛ این که همسر یحیی به دلیل بیماری اش در اغما بوده و او برای آسایش بیشتر و خلاصی اش از شر بیماری فرساینده و طولانی زن، لوله ی تنفسی را کنده و باعث مرگ او شده است. بنابراین یحیی مدتی را که در کارخانه نبوده در زندان بوده است. در یکی از روزهای مراجعه اش به کارخانه نیز پلیسی بر سر راهش قرار می گیرد و از کلافگی و ناتوانی خودش در حل این پرونده حرف می زند. روزها به این شکل می گذرد و یحیی هر روز سر کار می رود، با ماهرو به جاهای مختلفی از جمله ایستگاه راه آهن سر می زند و هر شب با او شام می خورد. تا این که دختری به نام طلعت وارد کارخانه می شود که نظر قیافه و شکلِ پوشش شباهت هایی با ماهرو دارد. یحیی به تدریج شیفته ی طلعت می شود و سرانجام به او پیشنهاد ازدواج می دهد. با نزدیک شدن به زمان این وصلت، لباس های جدید و شاد می پوشد و حتی خانه را نقاشی می کند تا رنگ و جلوه ی تازه ای به زندگی اش ببخشد. او با طلعت هم به همان مکان های خاطره انگیز رفته و پس از چند روز به خواستگاری او می رود و با هم زندگی جدیدی را آغاز می کنند. در انتها با آمدن طلعت به خانه، انگار روح ماهرو نیز کم کم از خانه خارج می شود.