در روستایی دورافتاده، ایاز پیرمردی ست که به خاطر ندانم کاری در رانندگی اتوبوس، مسبب مرگ تمام اعضای خانواده اش شده و به همین دلیل جدا از این که در پی معلولیت، توان حرف زدن و حرکت کردن ندارد، در جدالی دائم با خود درگیر است و هر بار به نحوی فاجعه را در ذهنش مرور می کند و از احساس گناهی که مثل خوره جانش را می خورد رنج می برد. او در گیر و دار کابوس ها و رنج های ذهنی اش، هیچ راهی برای برای گریز از شرایط وحشتناکش پیدا نمی کند و در نهایت به این نتیجه ی تلخ می رسد که شاید مرگش پایان این رنج و عذاب ذهنی باشد. او چند بار خودکشی می کند ولی هر بار به دلیلی موفق نمی شود و به این ترتیب احساس ناکامی اش چند برابر می شود. در این میان نوه اش که پسرک نوجوانی است برای نگهداری از او نزدش می آید و هر بار ناچار می شود با جلوه ای از لج بازی ها و خودکشی های او رو به رو شود. نوه ابتدا او را به بیمارستان می برد و راهی برای درمانش جست و جو می کند؛ بعد هم وقتی می بیند که امیدی به بهبودی پدربزرگش از مسیرهای طبیعی و معقول وجود ندارد پیش چند دعانویس می رود و دست به دامن جادو و جنبل می شود اما هیچ بهبودی حاصل نمی شود و وضع عمومی پیرمرد کماکان بد و بدتر می شود. حتی وضعیت پاهای ایاز طوری ست که به قطع یکی از آنها می انجامد و نقص جسمی هم به فهرست دلایل او برای افسردگی اضافه می شود. تا این که نوه با دختر مورد علاقه اش ازدواج کرده و به توصیه ی دیگران در همان خانه کنار ایاز زندگی اش را آغاز می کند. ایاز که از نظر جسمی و روحی به بدترین وضعیت ممکن رسیده، در پی حضور نوعروس حال بهتری می یابد، تا جایی که به نظر می رسد او به مسیر طبیعی زندگی برگشته و ممکن است فشار وحشتناک فاجعه را فراموش کند، اما این روند رو بهبود دوامی ندارد و در نهایت همه چیز با مرگ ایاز به پایان می رسد. پس از مرگ ایاز، نوه و همسرش از خانه خارج می شوند....