آدولف هیتلر پس از دهه ها به طور ناگهانی در برلین امروزی چشم می گشاید؛ در پارکی که در زمان جنگ، پناهگاه زیرزمینی او و یارانش در آن قرار داشته. هیتلر هیچ چیز در ارتباط با وقایع پس از پایان جنگ در سال 1945 نمی داند و همچنان همه چیز را با همان دیدگاه رایش سومی اش می بیند. کسانی که با هیتلر برخورد می کنند تصور می کنند که در حال ایفای نقش هیتلر است، بخصوص که همان یونیفورم سابق را بر تن دارد که البته کهنه و پراز گردوخاک است. در برابر یک دکه ی روزنامه فروشی، هیتلر با خواندن تیترهای روزنامه درباره ی اوضاع روز آلمان مبهوت می شود. همه چیز حکایت از غلبه ی ایدئولوژی ای کاملاً متضاد با ایدئولوژی حاکم بر کشوری که او در سال 1945 بر آن حکومت می کرد دارد و این ایدئولوژی جدید به هیچ وجه به مذاق او خوش نمی آید. هیتلر با مردی به نام فابیان سواتسکی برخورد می کند که برای یک شبکه ی تلویزیونی کار می کند و از قضا در همان پارکی که هیتلر در آن چشم گشوده مشغول فیلمبرداری مستندی درباره ی بچه های برلین است. فابیان به هیتلر پیشنهاد حضور در یک برنامه تلویزیونی را می دهد. هیتلر با حضور در تلویزیون به زودی توجه رسانه های مختلف و مردم را به خودش جلب می کند و مردم آلمان، او را شخصیتی بامزه و جالب می یابند. هیتلر پس از آشنایی با اینترنت، اطلاعات هرچه بیشتری درباره ی اوضاع آشفته ی دنیای مدرن به دست می آورد و اظهارنظرهای جدی درباره ی این اوضاع می کند و سپس تصمیم می گیرد خودش را برای بازگشت به دنیای سیاست، آماده کند....