امین نظری در حالت کما روی تخت بیمارستان است و از گذشته اش هیچ چیز به یاد ندارد مگر چند خاطره و نشانه ی گنگ و معدود که بر اساس آنها بخشی از گذشته اش را چنین بازسازی می کند: او که آهنگساز است با همسرش رویا که بازیگر تئاتر است، زندگی می کند. امین سعی دارد یک قطعه ی موسیقی مهم بسازد اما موفق نمی شود و این باعث افسردگی و به هم ریختن اعصابش می شود و به تدریج روابطش با دیگران به خصوص رویا به سردی، سوءِتفاهم و تشنج می کشد. او از یک طرف همسرش را به داشتن روابط پنهان با روان پزشکش متهم می کند و از سوس دیگر استاد موسیقی اش را در دانشگاه تحقیر می کند. سرانجام امین خود را در اتاقی زندانی می کند تا بتواند قطعه اش را تکمیل کند اما همچنان ناموفق است تا اینکه تصمیم به سفر به شمال و کنار دریا می گیرد. در آنجا یک انگشت خود را قطع می کند و رویا او را که حال بدی دارد در یک کلبه ی کنار دریا پیدا می کند. با حضور او امین تا حدی بهبودی اش را بازمی یابد، تا اینکه هنگام عکس گرفتن از معدنچیان، معدن دچار ریزش می شود و در راه کمک و امدادرسانی به آنها زیر آوار می ماند و بر اثر جراحت های وارد به کما فرو می رود و به بیمارستانی در تهران منتقل می شود. پس از چندی رویا به بیمارستان فرا خوانده می شود تا تشریفات مربوط به قطع دستگاه هایی که زندگی نباتی امین را تداوم می بخشند بگذراند و گواهی های لازم را امضاء کند. امین در آخرین لحظه های زندگی نباتی اش خاطره ی اولین دیدارش با رویا را بازسازی می کند. سالها بعد رویا به همراه دختر خردسالش به کنار دریا می رود، در حالی که همچنان به طور قطع مشخص نیست که کدام از آنچه که دیده شده واقعیت دارد و کدام بخش، حاصل خیالبافی و رویاهای امین در بستر مرگ بوده است. این عدم قطعیت تا به پایان، باقی می ماند.