عباس کیارستمی برای تهیه ی فیلمی از وضعیت کودکان اوگاندایی از طرف سازمان ..... که کودکانی را زیر پوشش قرار می دهد که والدین خود را بر اثر ایدز از دست داده اند، به آن کشور می رود. او در دهکده ای با زن 72 ساله ای برخورد می کند که یازده فرزند داشته که همه قربانی شده اند. در مرکز حمایت از قربانیان بیماری ایدز، کودکان بیمار در انتظار مرگی که به زودی به سراغ آنها می آید، روی تخت های درمانگاه آرمیده اند. لحظاتی بعد جسد کودکی در میان ملحفه ای پوشانیده می شود و در پشت دوچرخه ای از درمانگاه خارج می شود. با همه ی این مصیبت ها، زندگی در اوگاندا همچنان جاری است. با شنیدن موسیقی، بچه ها شادمانه می رقصند و بزرگ تر ها نیز در این شادمانی سهیم می شوند. یک زوج اتریشی که پزشک و دبیر هستند، پاسکازیا، دخترک یتیم اوگاندایی را به فرزندی قبول کرده اند. پاسکازیا به زودی سرزمین خود را ترک خواهد کرد و با سرزمین و فرهنگ دیگری آشنا خواهد شد. او در حالی که در آغوش مادر سفیدپوستش نشسته، آخرین نگاه ها را به زادگاهش می کند....