جیمز میلر نویسنده ی انگلیسی، برای رونمایی ترجمه ی ایتالیایی کتاب اش «کپی برابر اصل» و سخنرانی درباره یآن به روستایی در توسکانی آمده است. کتاب دریاره ی این است که بحث های مربوط به اِسناد در هنر بی معنی اند چون هر بازآفرینی در نفس خود یک آفرینس نو است و چه بسا منبع مورد آفرینس خود بازآفریده ای از یک سرمشق دیگر باشد. زنی عتیقه فروش – که اسمش هرگز در فیلم برده نمی شود – به همراه پسر یازده ساله اش در جلسه ی سخنرانی میلر حاضر می شود تا از نویسنده برای نسخه هایی از کتاب که خریده امضا بگیرد اما به دلیل گرسنگی پسرش مجبور به ترک سالن می شود و شماره ی موبایل اش را به به مترجم می دهد تا بعدا با او تماس بگیرند. میلر پس از جلسه ی سخنرانی به عتیقه فروشی زن می رود و پیشنهاد می کند با هم در آن حوالی پرسه بزنند. آنها سوار اتوموبیل زن می شوند و میلر کتاب هایش را برایش امضا می کند و او بی هدف در جاده می راند. در حین این گشت و گذار، میلر و زن درباره ی موضوع کتاب با هم صحبت می کنند. سپس به یک موزه می روند. زن از دست پسر سرکش اش پریشان و عصبی است و به نظر می رسد که میلر در اختلاف میان مادر و فرزند، طرف پسر را می گیرد. آنها به کافه ای می روند. میلر برای صحبت کردن با تلفن به بیرون از کافه می رود. پیرزنِ صاحب کافه که فکر می کند این دو زن و شوهرند سرِ صحبت درباره ی ازدواج و مسائل زناشویی را با زن باز می کند. پس از بازگشت میلر به درون کافه و ترک کردن آنجا ماهیت گفت و گوی میان زن و میلر به شکل آشکاری عوض می شود: آنها با ترکیبی از زبان های ایتالیایی، فرانسوی و انگلیسی سخن می گویند (میلر عنوان می کند که زبان فرانسه را در مدرسه آموخته) و به شکل حیرت انگیزی حالا دیالوگ میان این دو گونه ای است که انگار یک زوج واقعی هستند که پانزده سال است با هم ازدواج کرده اند و پسربچه هم فرزند واقعی آنهاست....