احمد متوسلیان که عصیان نوجوانی اش را در سکوت گذرانده، فرمانده لشکری می شودکه باید در دروازه های خرمشهر با دشمن بجنگد، اما سرنوشت او فرسنگ ها دور از مرز ایران رقم می خورد.

احمد در سال 1332 در خانواده ای پرجمعیت به دنیا آمد. هجده ساله بود که به هنرستان فنی رفت و 1353 برای خدمت سربازی عازم شیراز شد. یک سال در جست و جوی کار بود تا در اواحر 1356 در یک شرکت تاسیساتی در خرم آباد مشغول به کار شد. با نخستین جرقه های انقلاب، احمد در خرم آباد در نیمه ی شهریورماه دستگیر و زندانی شد. پس از آزادی در آذرماه 1357، در روزهای منتهی به انقلاب کنار مردم ایستاد. نیمه ی تیرماه 1358 به سپاه پاسداران پیوست و با آغاز تحرک های جریان های جدایی طلب به سرعت به غرب کشور رفت. مهار بحران در مریوان در خرداد 59، زمینه ساز فرماندهی احمد متوسلیان در این شهر شد. متوسلیان هنوز در مریوان درگیر بود که عراق به ایران حمله کرد. چند روز ابتدایی جنگ، ذزلی و نوار مرزی مریوان به فرماندهی او بحران زدایی شد. او طی ماه ها عملیات با فرماندهان مهمی آشنا شد و با آنها همکاری کرد، از جمله محمد بروجردی، محمد ابراهیم همت، محسن رضایی و دیگران. بعدها احمد برای حضور در جبهه های جنوب فراخوانده شد، تیپ 27 محمد رسول الله به صورت رسمی و با فرماندهی او تشکیل شد. در بهار سال 1361 نیروهای ایران در عملیات بیت المقدس که یکی از بزرگ ترین عملیات های جنگ هشت ساله است، خرمشهر را از عراقی ها بازستاندند و احمد در آن حضوری تعیین کننده داشت. چند روز بعد، اسراییل به خاک لبنان حمله کرد. در نیمه ی تیرماه 1361 احمد مامور شد که به لبنان برود. سفر بیروت اما سفری بی بازگشت بود. سفری که عاقبتش تا کنون در پس پرده ی ابهام باقی مانده است.