قصه ی فیلم از 18 فوریه 1952 در سواحل نیوانگلند آمریکا آغاز می شود. طوفانی سهمگین بر پهنه ی دریا شروع به وزیدن می کند. قدرت این طوفان به حدی بالاست که دو کشتی نفت کش به نام های "اس اس فورت مرسر" و "اس اس پندلتون" را به دو نیم می کند. "فورت مرسر" به رغم این که به دو نیم تقسیم شده موفق به ارسال پیام رادیویی می شود و درخواست کمکش را به اطلاع گارد ساحلی می رساند. اما نیمه ی جلویی نفت کش "پندلتون" غرق می شود و افسران فرمانده و تجهیزات مخابراتی اش به زیر آب می رود. اما نیمه ی عقبی "پندلتون" هنوز روی آب غوطه ور است و خدمه ی کشتی به این فکر افتاده اند که سوار قایق های نجات شوند اما عملی کردن این فکر به منزله ی خودکشی است، زیرا قایق های نجات به قدری کوچک هستند که تاب ماندن بر روی آب های خروشان و مواجِ دریا را ندارند. در این میان، ری سایبرت سرمهندس کشتی به این نتیجه می رسد که بهترین کار این است که به طریقی نیمه ی هنوز غرق نشده ی کشتی را به طرف یک تپه ی زیرآبی هدایت کند تا از این طریق فرصت بیشتری به گروه های نجات احتمالی بدهد تا آنها بتوانند پیدایشان کنند. گرچه "پندلتون" نتوانسته هیچ پیام درخواست کمکی مخابره کند اما محل آنها به نحو معجزه آسایی کشف می شود و فرمانده گارد نجات ماساچوست یک گروه چهار نفره ی نجات را به سوی آنها روانه می کند. این چهار نفر که سوار بر یک قایق موتوری 36 فوتی شده اند عبارتند از: برنی وبر، ریچارد لایوسی، اندی فیتزجرالد و اروین ماسک. هدف این گروه، نجات دادن بازماندگان احتمالی است. کمتر کسی شانس موفقیتی برای گروه نجات متصور است و تقریباً همه بر این باورند که قایق نجات با توجه به اندازه و ابعادش نمی تواند از دماغه ی شنی عبور کرده و خود را به دریای آزاد برساند. اما در کمال تعجب، برنی موفق به عبور از دماغه ی شنی می شود اما قطب نما و وسایل جهت یابی خود را از دست می دهد. با فرا رسیدن شب، اوضاع بدتر هم می شود اما برنی و یارانش عزم خود را جزم کرده اند تا به هر شکل ممکن خود را به "پندلتون" برسانند....