حبیب کاوه مرد میانسال تنهایی است که کم کم نشانه های خفیف بیماری آلزایمر را بروز می دهد. او پس از دو سال همه چیز را از یاد می برد و خانه نشین می شود فقط گاهی برادرزاده اش بهاره نزدش می آید و کارهایش را انجام می دهد. البته برادر کوچک ترش هادی که پدر بهاره است هم گاهی به او سر می زند، اما نه برای کمک به او بلکه جهت سوءاستفاده از موقعیتِ پیش آمده برای بالا کشیدن اموالش. دختر حبیب، بیتا پس از بیست سال به ایران می آید تا از حبیب پرستاری کند. ورود او باعث ناراحتی هادی می شود چون بیتا را مانعی سر راه رسیدن به هدفش می داند. بیتا که از هشت سالگی به خارج رفته و همراه با مادرش آنجا زندگی کرده، متوجه می شود پدرش هرچند فراموشی دارد اما هنوز خاطرات گذشته و نام بیتا او را آشفته می کند و انگار چیزهایی به یاد می آید. بیتا با همکاری بهاره تصمیم می گیرد در نقش یک خدمتکار در خانه ی پدرش ظاهر شود تا شاید کم کم با رسیدگی به پدر بتواند حافظه ی او را برگرداند. حبیب هم که دختر خودش را نمی شناسد، او را به عنوان مستخدم می پذیرد و بیتا با مهربانی و صبر کارهای پدرش را انجام می دهد، از حمام کردن و ناخن گرفتن و لباس پوشاندن تا گردش بردنِ او و پخت و پز غذا. اما حال حبیب روز به روز بدتر می شود و رفتارش دیوانه وارتر. بیتا که یک روز متوجه بدرفتاری عمویش با پدر می شود، عمو را مواخذه می کند و او را در بدتر شدن حال حبیب مقصر می خواند. بیتا تلاش می کند با یادآوری گذشته برای پدر، چه از طریق بردن او به کارخانه ی کفش سازی اش که در آستانه تعطیلی ست و چه با برگزاری جلسات شعرخوانی که در آنها حبیب تار می زند و شعرهای قدیمی را زمزمه می کند، پدر را از آلزایمر و فراموشی برهاند. او که به واسطه ی سالها زندگی در خارج، پدرش را چندان نمی شناخته، حالا احساس نزدیکی به او می کند و دوست ندارد رهایش کند تا حدی که وقتی مادرش پریناز از خارج تماس می گیرد تا او هرچه زودتر برگردد، بیتا مادرش را هم راضی می کند که به ایران بیاید شاید حال حبیب بهتر شود. پریناز بالاخره راضی می شود به ایران بیاید و دوباره پس از سالها در کنار حبیب قرار بگیرد. او که حال حبیب را بسیار خراب می بیند، امیدوار است بتواند به کمک بیتا اوضاع او را را سروسامان داده و به حالت سابق برگرداند....