اسفندیار، مرده شور قبرستان امامزاده سیدمحمد "خمینی شهر" است و همکارانی دارد؛ یدالله گورکن که با اسفندیار رقابتی ناگفته بر سر ریاست قبرستان دارد و پسر جوانی که مسئول سوزاندن لباس های مردهاست و بر خلاف سفارش ها و عتاب های اسفندیار یواشکی لباس ها و اجناس احتمالی ارزشمند نهفته در آنها را برای خود برمی دارد. زنی به نام دلبر هم هرروز بر مزار شوهر مرده اش می نشیند و قبرش را می شوید و برای او فاتحه می خواند. اسفندیار در مقام رییس قبرستان که خود را موظف به نظارت بر محدوده ی فعالیتش می داند هرروز بر سنگی که آن را متبرک می داند، بر فراز قبرستان می ایستد و نحوه ی کار کردن گورکن و پسر لباس سوز و رفتار مردی را که به بهانه ای بر مزار شوهر دلبر و مقابل آن زن می نشیند، رصد می کند. اسفندیار در کار خود تئوری هایی دارد، از جمله این که عزرائیل را دوست و همکار خود می داند و می گوید هر کس مرگش نزدیک باشد از چند روز پیش از وقوع این رخداد نزدیکی عزرائیل را به خود احساس می کند. این اتفاق برای خودِ اسفندیار رُخ می دهد. او روزی احساس می کند عزرائیل به او نزدیک است و تصمیم می گیرد از اطرافیان حلالیت بطلبد. ولی خلق و خوی او در برخورد با اطرافیان از یک طرف و مواجهه ی آنها با درخواست حلالیت اسفندیار، او را به واکنش های سخت و خشن می کشاند. اسفندیار از یک سو وارد جدال با آدم های دور و برش می شود و از سوی دیگر می کوشد مراسم و آیین مرگش را پیش از رفتن مدیرت کند و از همه مهم تر برای رهایی از چنگ عزرائیل نقشه های عجیب و غریبی می کشد. مثل نقشه اش برای کشتن عزرائیل یا جا خالی دادن از حمله ی شبانه ی او!