رویا حلقه ی یادگاری مادرش را با تعجب جلوی در دانشگاهش پیدا می کند، در حالی که خودش آن را در رستورانی جا گذاشته بوده است. او که در دادن پاسخ به خواستگارش امید مردد است، مدتی را نزد دوست صمیمی اش گیتی زندگی می کند. رویا طی بازدید از یک سردیس باستانی در موزه ای هنری، تلاش می کند با لپ تاپش به معمار موزه، آرمان عظیم پور ایمیل بزند. اما آرمان که تازه ماکت موزه را طراحی کرده، از محتوای پیام او سر درنمی آورد. رویا در خانه متوجه می شود که ایمیل هایش به آرمان از میل باک او پاک شده، اما وقتی به موزه می رود دوباره پیدا می شود. پس از مدتی ردوبدل کردن ایمیل، رویا و آرمان متوجه می شوند که هر یک در دو زمان متفاوت زندگی می کنند: رویا در سال 1388 و آرمان در سال 1386. آنها عاشق یکدیگر می شوند و دنبال راهی برای ملاقات با هم هستند. رویا پیشنهاد می دهد که آرمان به رستورانی بیاید که دو سال قبل جشن تولد او در آنجا برگزار شده بود. آرمان در رستوران رویا را می بیند، اما رویا او را نمی شناسد. رویا در بین عکس های جشن تولد دو سال قبلش، تصویر آرمان را پیدا می کند و حالا آن دو می توانند با در نظر گرفتن قیافه ی یکدیگر به هم ایمیل بزنند، تا این که مهلت بازدید از سردیس در موزه تمام می شود و دیگر امکان ارتباط بین شان وجود نخواهد داشت. گیتی تلاش می کند به رویا بفهماند که او باید دنبال عشق حقیقی باشد و نه مجازی و خیالی، ولی رویا قبول نمی کند. گیتی طبق تحقیقاتش متوجه می شود که آرمان الان مرده و رویا بعد از آن تحت تاثیر عبادت های گیتی قرار می گیرد. از اینجا به بعد دو نوع پایان برای این داستان ارائه می شود. در پایانِ اول رویا سوار هواپیمایی می شود که امید خلبان آن است. در پایان دوم، آرمان طبق پیشنهاد رویا صبر می کند تا سال 1388 شود و بعد طبق قرارشان به رستوران برود که ببیندش، اما دیر می رسد. منتها حلقه ی رویا را که جا مانده برمی دارد و تعقیبش می کند تا به او بدهد، ولی دچار سانحه ی اتوموبیل می شود و می میرد. حلقه هم از دستش رها می شود و جلوی دانشگاه می افتد و رویا آن را برمی دارد.