سال دهم بعثت. مسلمانان طبق عهدنامه ی سران مکه، به شعب ابوطالب تبعید و تحریم شده اند. ابوسفیان از بزرگان مکه، به ابوطالب، عموی پیامبر اسلام، پیغام می دهد که اگر محمد (ص) دست از دعوتش نکشد، مسلمانان قتل و عام خواهند شد. ابوطالب به گذشته های دور می اندیشد و از خاطره ی عام الفیل در پنجاه سال قبل شروع می کند؛ سالی که ابرهه، حکمران یمن، به سوی مکه با لشکری از فیل حمله کرد، اما پرندگانی بر سر ابرهه و لشکریان اش سنگ ریزه هایی مرگبار فرو ریختند و هلاکشان کردند. محمد در عام الفیل متولد و هنگام تولدش آسمان ستاره باران می شود. ساموئل، کاهن یهودی، از نشانه های آسمان تشخیص می دهد پیامبری که وعده اش در عهد عتیق آمده، به دنیا آمده است. او با آرزوی یافتن نوزاد در خانواده ای یهودی، مکه را جست و جو می کند اما به هدف نمی رسد. آمنه، مادر محمد، سینه اش شیر ندارد و نوزاد از شیر ثوبیه، خدمتکار ابولهب، عموی محمد تغذیه می کند. اما با مخالفت جمیله، همسر ابولهب، او از شیر دادن به محمد منع می شود. با عزیمت حلیمه زنی فقیر از حومه ی مکه به شهر و ملاقات تصادفی اش با آمنه، محمد پذیرای شیرش می شود. طبق سنت اعراب، آمنه محمد را با خود به قبیله اش می برد و با برکات زیادی مواجه می شود. محمد بعد از دو سال دوباره به مکه برگردانده می شود، اما عبدالمطلب که از پرس و جوهای ساومئل احساس خطر می کند، به رغم مخالفت و ناراحتی آمنه، مجددا محمد را با حلیمه به قبیله اش می فرستد. محمد حلیمه را از بیماری ای مرگبار شفا می دهد که آوازه اش به گوش یهودیان می رسد و قصد ربودنش می کنند. عبدالمطلب محمدِ چهارساله را همراه آمنه به یثرب می فرستد. در آنجا آمنه دچار بیماری می شود و فوت می کند. کاهن بزرگ یهودیان، ساموئل را که در تعقیب محمد باعث درگیری و تنش شده است، به خاطر تعصب نژادی در یافتن پیامبر جدید مورد نکوهش قرار می دهد. محمد مدتی تحت سرپرستی عبدالمطلب زندگی می کند و با مرگ او، تحت قیومیت ابوطالب قرار می گیرد و با او به سفرهای تجاری می رود و هر از گاهی دیگران را در طرد سنت های غلطی همچون زنده به گور کردن دختران یا موضوع برده داری هدایت می کند. ابوجهل خبر یکی از سفرها را به ساموئل می دهد. در این سفر، محمد سیزده ساله با بحیرا، راهب مسیحی، آشنا می شود و بشارت نبوت اش را از او می شنود. ساموئل در تعقیب کاروان ابوطالب، مورد حمله و خیانت مزدورانش قرار می گیرد و مجروح می شود، اما محمد او را سیراب می کند. در لب ساحل، قحطی آمده است و عده ای را در پیشگاه بت بزرگ زنجیر کرده اند تا قربانی شوند و فحطی ازبین برود. محمد آنها را آزاد می کند و به برکت اش، ماهی های فراوانی برای گرسنگان از دریا به ساحل سرازیر می شوند. ساموئل به نور محمد لبخند می زند. در بازگشت به سال دهم بعثت، کفار مکه در آستانه ی حمله به مسلمانان هستند که ابوطالب از محمد خبر می آورد عهدنامه ای علیه مسلمانان در کار نیست. ابوسفیان در انکار این ادعا، دستور می دهد عهدنامه را نشان همگان دهند، اما متن آن را موریانه خورده و نابودش کرده است. مسلمانان که از تبعید و تحریم به درآمده اند، به سخنان قرآنیِ پیامبر در دعوت از اهل کتاب گوش فرا می دهند و با او بیعت می کنند.