ورشو 1942. زنی که جاسوس آلمانی هاست به طرز فجیعی به قتل می رسد. سرگرد گراو، از سرویس اطلاعاتی آلمان و رابط مستقیم با جاسوسِ کشته شده، تصمیم می گیرد قاتل را دستگیر کند. در تحقیقاتش متوجه سه ژنرال می شود: تانتس، کالنبرگه فون سایدلیتس گابلر. ماموریت سرگرد گراو و تصمیم اش مبنی بر اثبات مجرم بودن یکی از این سه، مافوق هایش را به خشم می آورد و او را به پاریس منتقل می کنند. دو سال بعد، هر سه ژنرال مورد سوءظن در پاریس حضور دارند که زن دیگری به شیوه ی اولی کشته می شود. تمام شواهد علیه ژنرال تانتس هستند. پس از بازدیدش از یک موزه، و با مشاهده ی تصویری از وان گوگ – اثر خودِ نقاش- و با کشف جنون اش از لا به لای خطوط قلم موی ناشی از خود شکنجه دادن، تقریبا از حال می رود. سرگرد گراو با بازپرس موران همکاری می کند، که کارآگاه پلیسِ پاریس است. او به سرگرد توطئه ی قتل هیتلر را خبر می دهد، اما گراو فقط می خواهد قاتل دیوانه را بیابد. ژنرال تانتس شواهدی جور می کند تا افسر امربرش، کاپیتان هارتمان، به عنوان قاتل شناخته شود، ولی گراو این را باور ندارد. گراو تصمیم اش را می گیرد، ولی درست در لحظه ی دستگیری تانتس خبر شکست توطئه ی قتل پیشوا از رادیو پخش می شود. تفسیر رادیویی تا آنجا پیش می رود که می خواهد تا همه علیه خائنان بسیج شوند و تانتس با همین بهانه، گراو را به قتل می رساند و اعلام می کند خائنی را کشته است. بیست سال بعد، زندان جنایتکاران جنگی. موران، که اکنون مامور پلیس بین المللی است، ردِ کاپیتان هارتمان را پیدا می کند، که با نامی مستعار به زندگی اش ادامه می دهد. پس از اعتراف هارتمان که تانتس مرتکب قتل در 1944 شده، موران با ژنرال سابق رو به رو می شود. تانتس در ضیافتی حضور دارد که همردیفان اش به افتخار او برپا کرده اند. تانتس با آگاهی از این که بازی به پایان رسیده به اتاق دیگری می رود و با شلیک گلوله ای به سر، خودکشی می کند.