بر درختان صنوبر خورشيد دميده است. زن به ياد دارد در کنار اين صنوبرهای رقصان به عقد مردش درآمد. در آن روزگار، صنوبرها هنوز قلمه بودند. زن در روزگار جوانی، با مردش در زير سايه اين درختان، عمر را سپری می کردند. زن با مردش حرف می زد، کودکانه می دويد، عاشق مردش شده بود. اکنون زن در انتظار مردش است، که ساليانی ست از خانه رفته است. زن اميد دارد مردش روزی به خانه بازگردد. از زن فقط دست های استخوانی اش مانده است. با اين دستان گيسوان دخترش را شانه می کرد و بر آنها گل شمعدانی مي آويخت ... زن سراپا در باد ايستاده است.