وقتی جرمی اسکاهیل، خبرنگار تحقیقاتی، در افغانستان می شنود که روستایی دورافتاده در منطقه ی تحت سلطه ی طالبان مورد حمله ی گروهی از نظامیان آمریکایی قرار گرفته، با وجود آن که هیچگونه تضمینی برای سلامتی جانی اش وجود نداشت، به آنجا سفر کرد، و فهمید که یک مراسم عروسی در جریان بوده، و میزبان (که خود عضو پلیس تحت آموزش نیروهای آمریکایی بود) و سه زن حاضر در مراسم طی حمله نیروهای ناشناس به قتل رسیده اند. وقتی اسکاهیل دریافت که مهاجمین به زبان انگلیسی صحبت می کرده اند، تحقیقات خود را تا خودِ واشنگتن پیگیری کرد. مقامات دولتی آمریکا یا از مصاحبه با او سر باز زدند، یا از وجود چنین عملیاتی اظهار بی اطلاعی کردند، اما یکی از فرماندهان نظامی به او می گوید: "به همین راحتی نمیشه قضاوت کرد. شما از کجا می دونی خانم بارداری که توی اون جشن کشته شده، دشمن اسلحه به دست ما نبوده؟". به این ترتیب حس کنجکاوی اسکاهیل چندین برابر برانگیخته می شود، و دیری نمی گذرد  که همچون یک کارآگاه، به وقوع عملیات نظامی مشابه در کشورهای مختلف از جمله یمن، عراق، پاکستان و سومالی پی می برد. در همه این عملیات ها، حضور یک نهاد نظامی از سربازان ورزیده ی آمریکایی به نام JSOC (مخفف Join Special Operation Command) مشترک است. این سازمان نظامی تا قبل از کشتن اسامه بن لادن یک گروه فوق سری بودند، اما وجودشان بعد از اجرای موفق این عملیات (و نیز پخش و اکران فیلم «سی دقیقه بامداد» کاترین بیگلو) ناکهان فاش شد و تبدیل به قهرمانانی ملی شدند. این در حالی است که مثل دیگر عملیات ذکر شده، کشتن بن لادن نیز حمله به تمامیت ارضی کشوری دیگر بود، بدون آن که آمریکا رسما با آن کشور در حال جنگ باشد....