همه ی هدف اکبر این است که برادر کوچک ترش امیر در شرکتی استخدام شود که او کارگر آن است. امیر در آخرین ماه های سربازی اش به استادیوم می رود و آنجا انفجار یک نارنجک دستی او را در آستانه ی خطر کور شدن قرار می دهد. اکبر برای تامین هزینه ی عمل و جلوگیری از فاجعه دست به دامان دوست قدیمی اش التفات می شود. التفات به اکبر پیشنهاد می کند نزد عبدالله بروند و با خرید تعدادی چک و رفتن سراغ صحبان شان، این هزینه را تامین کنند. اکبر می پذیرد و این آغاز مرحله ای خطرناک در زندگی اکبر و الفات است که به مرگ التفات، و جنون و عصیان اکبر می انجامد. او پس از تنها شدن برای رسیدن به این هدف ناچار می شود بی همراه، قدم به میدان بگذارد و با صادرکنندگان چک که هر یک از طبقه و قشری متفاوت اند و عموما بیچاره تر از خودِ اکبرند، گلاویز شود. کار اکبر زمانی به نتیجه می رسد که برادرش را با چشمان عمل شده می بینیم. امیر پس از ترخیص از بیمارستان تصمیم می گیرد به رویای دست یافتن به زندگی بهتر، به بهشت موعودی برود که برادرش به او وعده داده بود. در انتها امیر را بین کندوهای زنبور در سرزمینی سبز و حاصلخیز می بینیم...