شريدر را بيشتر به عنوان يک فيلمنامه نويس مي شناسند، فيلمنامه نويسی كه خود را مديون روبر برسون، ياسوجيرو ازو و دراير می داند. او با فيلمنامه «راننده تاكسی» به شهرت رسيد. ساختار كلی بيشتر فيلمنامه های شريدر در همين قالب می گنجد و شخصيت های اصلی او نيز از همين تيپ هستند: آدم های تنها و سرگردانی كه البته به مرور در فيلمنامه های شريدر و عكس العمل شان نسبت به جامعه تفاوت زيادی كرده اند. از تراويسی كه با خشونت می خواهد به نتيجه برسد تا يك ژيگولوی خودشيفته كه در اعتراض غرق می شود و یا كارتر پيج كه با سكوت به تماشا مي نشيند.