پدرش جراح و مادرش ویراستار یک مجله بود. وی دوران کودکی خود را در نیویورک و در مدرسه ترینیتی سپری کرد. برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی به آکادمی فیلیپس در آندورا رفت. اما پس از مدتی از آنجا اخراج شد و به ارتش پیوست. بوگارت در طول خدمت هیچگاه در نبردی شرکت نداشت اما بر اثر حمله یک نهنگ دچار جراحت شد و همین امر موجب ایجاد اختلال در راه رفتن و حرف زدن او شد. وی از سال 1920 تا 1922 در کمپانی نمایش یکی از بستگانش (ویلیام برادی) به نام استودیوی فیلم برادی به عنوان مدیر صحنه فعالیت داشت.

در سال 1930 با کمپانی فاکس قراردادی بست و برای اولین بار در فیلم کوتاه 10 دقیقه‌ای «آن‌طوری‌های برادوی» بازی کرد. قرارداد او با فاکس تنها دو سال ادامه داشت و از آن پس تا پنج سال در فیلم‌های نازلی ظاهر شد. تا اینکه در سال 1936 با فیلم «جنگل سنگی» جایگاه خود را در سینما تثبیت کرد و این مقدمه همکاری نسبتا طولانی مدت و موفقیت‌آمیز او و کمپانی برادران وارنر شد. از سال 1936 تا 1940 در 28 فیلم ظاهر شد که اکثر آنها گنگستری و تنها 2 مورد در ژانر وسترن بود. حضور در فیلم‌های «شاهین مالت» (جان هیوستون-1941) در نقش سام اسپید و «کازابلانکا» (مایکل کورتیز-1942) از جمله چشمگیرترین و به یادماندنی ترین نقش آفرینی‌های بوگارت محسوب می‌شود.

بوگارت در اکثر فیلم‌هایش در نقش مردانی خوشگذران و خوش‌پوش و در عین حال دلیر و باهوش ظاهر شد و همین امر در جذاب‌تر شدن شخصیت او تأثیرگذار بود. مؤسسه فیلم آمریکا در سال 1999 بوگارت را به عنوان بهترین و ماندگارترین ستاره مرد تمام دوران تاریخ سینما برگزید و مجله انترنتنمنت ویکلی هم او را نماد شماره یک هالیوود لقب داده است.