آخرین فرزند خانواده‌ای پرجمعیت بود. پدر او مدیر یک مدرسه نظامی و سخت پایبند به نظم و مقررات بود اما با این حال به هنر جدید سینما علاقه خاصی داشت. وی آکیرا و برادر بزرگتر او را با خود به تماشای فیلم‌های صامت می‌برد و آکیرای نوجوان برخلاف بسیاری از هم نسلان ژاپنی‌اش، فرصتی داشت تا با سینمای روز دنیا آشنا شود. کوروساوا در 17 سالگی با انگیزه نقاش شدن خانه پدری را ترک کرد. مدتی هم چپگرا و کمونیست شد. پس از مدتی با برادر بزرگترش در محله‌ای از توکیو همخانه شد. برادرش برای امرار معاش، در سالن‌های سینما، بنشی (نقال) بود.  در کنار او بود که اکیرا با سینما و ادبیات و هنرهای نمایشی ژاپن آشنا شد. برادرش هی گو در کنار پرده سینما می‌ایستاد و رو به تماشاگران آنچه را در فیلم‌های صامت غربی اتفاق می‌افتاد به زبانی شیوا و همراه با موسیقی فیلم برای آنها توضیح می‌داد. اما با رونق گرفتن سینمای ناطق، کار و بار او نیز کساد شد و سرانجام از فرط نومیدی خودکشی کرد.

کوروساوا پس از مرگ برادر نقاشی را رها کرد و به عنوان دستیار کاجیرو یاماموتوی کارگردان مشغول به کار شد و همزمان به نوشتن فیلمنامه هم روی آورد. کوروساوا در طول سال‌های جنگ جهانی دوم همواره فعال بود و از درام «افسانه جودو» (1943) به عنوان اولین فیلم بلند او نام برده شده است. فیلمی که او را به عنوان کارگردانی با استعداد در سینمای ژاپن مطرح کرد. منتقدان، فیلم‌های او را به دو دسته اصلی"جیدای گکی" یا فیلم‌هایی که حوادث آنها در دورانی خاص از تاریخ کهن ژاپن روی می‌دهد و اسطوره‌های سامورایی را هم در بر می‌گیرد و دیگری "گندای گکی" یا فیلم‌هایی با مضامین اجتماعی در دوران معاصر تقسیم کرده اند. گرچه فیلم‌های او در هر دو ژانر بسیار زیبا بوده‌اند، ولی این فیلم‌های سامورایی او بودند که شهرتی عالمگیر را برایش به ارمغان آوردند.

روابط آکیرا و توشیرو میفونه
این دو نفر، از دوستان نزدیک یکدیگر بودند، به طوریک ه توشیرو میفونه در 16 فیلم از ساخته‌های آکیرا بازی کرد. ولی به دلایلی نامعلوم روابط بین آن دو نفر به یکباره تیره شد و بعد از ساخت فیلم «ریش قرمز» (1965) دیگر در هیچ کدام از فیلم‌‌های او بازی نکرد.