پدرش سالواتور پاچینو کارمند شرکت بیمه و مادرش رز پاچینو خانه‌دار بود. وی در دوران جوانی و در حالی که بیش از 22 سال از زندگی‌اش نمی‌گذشت، مادرش را از دست داد. سرگرمی دوران کودکی‌اش تقلید صدا و تکرار بازی شخصیت‌ها در فیلم‌هایی بود که روی پرده می‌دید. پاچینو علاقه چندانی به تحصیلات آکادمیک نداشت، برای همین در 17 سالگی دبیرستان هنرهای نمایشی منهتن را رها کرد و به حرفه‌های مختلفی روی آورد؛ هرچند علاقه‌اش یعنی بازیگری را به شکل آماتوری و در اجراهای محلی دنبال کرد.

وی در سال 1960 به مدرسه بازیگری هربرت برگوف رفت تا زیر نظر چارلز لاتون آموزش ببیند. 6 سال بعد به اکتورز استودیو رفت و شیوه‌های بازیگری را از لی استراسبرگ آموخت. در فصل 1967-1966 برای نمایش «سرخ پوست ها برانک را می‌خواهند» جایزه اوبی را برد و 2 سال بعد برای اجرای برادوی «آیا ببر کراوات می‌زند؟» جایزه تونی را دریافت کرد.

ورود او به عرصه سینما را باید سال 1969 دانست. پاچینو در این سال در فیلم«من، ناتالی» (فرد کو) بازی کرد و دو سال پس از آن نیز در فیلم «وحشت در نیدل پارک» (جری شاتزبرک) به نقش یک معتاد به هروئین بازی قابل قبولی ایفا نمود. اما بی شک نقطه تحول زندگی آل پاچینو زمانی بود که فرانسیس فورد کاپولا تصمیم به ساخت یکی از شاهکارهای تاریخ سینما یعنی «پدرخوانده» گرفت و نقش مایکل کورلئونه کوچک ترین پسر رهبر دنیای تبهکاران، دون ویتو کورلئونه با بازی مارلون براندو را به او واگذار کرد. در ابتدا کاپولا جک نیکلسون را برای ایفای نقش در «پدر خوانده» انتخاب کرد اما نیکلسون این پیشنهاد را رد کرد چرا که به گفته خودش نقش یک ایتالیایی را باید یک ایتالیایی بازی کند و با این کار ناخواسته بزرگ ترین شانس زندگی پاچینو را فراهم نمود.

پاچینو در بازیگری دارای سبک ویژه‌ای است و آنچنان سرشار از استعداد است که به خوبی می‌تواند ایفاگر هر نقشی در دنیای سینما باشد. نکتهٔ برجسته در بیشتر بازی های او این است که مخاطب را به راحتی با خود همراه می‌سازد. صدای گرم و دلنشین او در بازی به پاچینو کمک فراوانی می‌کند، گویی اعضای بدنش همه هنگام بازی واقعاً بازیگر هستند. کمتر بازیگری در سینمای جهان می‌توان سراغ گرفت که نظیر پاچینو قدرت بازی با چشم را داشته باشد. چشمان پاچینو قدرت صحبت کردن با مخاطب را دارد و می‌توان برق خاصی را در دیدگان وی احساس کرد. این یکی از امتیازات منحصربه‌فرد اوست. قدرت و تأثیر نگاه او صحنه‌های جاودانه‌ای را در تاریخ سینمای جهان خلق کرده‌است.

او تنا بازیگری است که در یک سال هم برای نقش اول و هم نقش دوم نامزد دریافت اسکار شده است. پاچینو از جمله بازیگرانی است که علاقه اصلی اش تئاتر و در این سالها همیشه سعی کرده به این علاقه پشت نکند. اجراهای قدرتمندش در این عرصه هم، چند جایزه تونی برایش به همراه داشته است. به حرفه اش اهمیت خاصی می دهد و زمانی که فهمید سیگار کشیدن به صدایش آسیب می رساند، استفاده اش از سیگار را از دو پاکت در روز به حداقل کاهش داد. پاچینو بازیگری ست که نقش ها را از آنِ خود می کند. برای همین در هر فیلم و در نخستین دیدار با او، این پاچینو است که دیده می شود و شگفت اینکه پرسونای او آنقدر قوی هست که تماشاگر در قالب های مختلف و به همین شکل باورش می کند. در متفاوت ترین بازی هایش، کاریزمایی با خود دارد که جذب کننده است و همین، از پاچینو ستاره ای ساخته زندگینامه نویسان هالیوودی بر او نام افسانه نهاده اند.