ژان لوک گدار در خانواده‌ای سوئیسی و ثروتمند به دنیا آمد. پدرش ژان پل گدار پزشکی فرانسوی بود که تبعیت سوئیس را پذیرفته بود و مادرش دختر بانکدار ثروتمندی بود. با شروع جنگ جهانی دوم خانواده او را به سوئیس فرستادند و او آن دوران را با مطالعه و سفر سپری کرد. گدار در پایان دهه 40 به فرانسه برگشت و در دانشگاه سوربن در رشته تیره شناسی تحصیل کرد اما چندی بعد به سینما علاقمند شد. در آن دوران با دوستان خود از جمله کلود شابرول و فرانسوا تروفو در رشته سینما به کاووش پرداختند.
وی در دهه 1950 چند فیلم کوتاه ساخت و با فیلم «شارلوت و ژول»  به همه نشان داد که آمادگی ساخت فیلم بلند را داراست. گدار نخستین فیلم بلند داستانی خود «از نفس افتاده» را در سال 1959 بر پایه داستانی از فرانسوا تروفو ساخت. گدار در دهه 1960 تقریبا هر سال 2 فیلم ساخت و دوران پرکار سینمایی خود را پشت سر گذاشت.  وی پربارترین کارگردان سنت‌شکنِ صاحب سبکی است که از موج نو سر برآورد. از نخستین فیلمش، «از نفس افتاده»، تا کنون بیش از 40 فیلم ساخته که مدیر فیلمبرداری غالب آنها رائول کوتار بوده است.

گدار به خلاف تروفوی روشنفکر، فیلمسازی مبارز و صاحب ایدئولوژی است و همواره در فیلم‌هایش به نوعی انتقاد از خود و چون و چرا در مورد خودِ سینما می‌پردازد. فیلم‌های گدار از اوایل دهه 60 میلادی فرایافتی دیالکتیکی، با ساختاری خطابه‌گون عرضه شده‌اند و خود فیلم‌هایش را ملاقات انتقادی خوانده است.

وی طی 4 دهه فعالیت سینمایی موفق به کسب یک خرس طلا و دو خرس نقره از جشنواره برلین، یوزپلنگ جشنواره لوکارنو و شیر طلای جشنواره ونیز شده است. در سال 2007 آکادمی سینمای اروپا جایزه‌ای ویژه برای مجموعه کارهای هنری گدار به وی تقدیم کرد، اما گدار با این استدلال که فکر نمی‌کنم کار هنری مهمی کرده باشم از دریافت جایزه خودداری کرد.

در سال 2010 آکادمی هنر سینمای آمریکا اعلام کرد که با اعطای یک جایزه اسکار افتخاری از خدمات ژان لوک گدار به دنیای سینما قدردانی می‌کند.