پدرش بانکدار ثروتمند بریتانیایی و مادرش بارونِس هلندی بود. او از ازدواج قبلی مادرش دو برادر خوانده نیز داشت. دوران کودکی‌اش را در زمان جنگ جهانی دوم، در هلند تحت اشغال نازی ها سپری کرد. شانزده ساله بود که برای همیشه هلند را ترک کرد و به انگلستان رفت. استعداد او در دوران مدرسه توسط یک بالرین کشف شد ولی به دلیل جنگ نتوانست به کار خود ادامه دهد اما این عشق نسبت به باله همیشه در وجود او بود تا بالاخره از همان طریق نیز وارد عالم سینما شد. استعداد بازیگری آدری هپبورن روی صحنه تئاتر و با نمایش «ژی‌ژی» شکوفا شد. این اثر نویسنده فرانسوی کولت قبلا در سینما و تئاتر اجرا شده بود، اما در صحنه‌ی برادوی نیویورک و با بازی هنرمندانه‌ی آدری هپبورن بود که سیمای دخترکی ساده‌دل و مهربان به نام ژی‌ژی به طور واقعی جان گرفت. وی روزی در لابی یک هتل با چند موزیسین در حال رقص بود که کارگردان تئاتر «ژی‌ژی» که هنوز به دنبال بازیگر نقش اولش بود او را می بیند و با وجود رد درخواست توسط آدری، او با اصرار وی را وارد نمایش خود می‌کند. این نمایش درآمد و شهرت نسبتاً خوبی برای وی به دنبال داشت.

پس از نقش‌هایی کوتاه در چند فیلم انگلیسی، توسط ویلیام وایلر برای ایفای نقش پرنسس آن انتخاب شد. هپبورن در سال 1953 در اولین فیلم آمریکایی خود به نام «تعطیلات رُمی» به کارگردانی ویلیام وایلر شرکت کرد و در کنار گریگوری پک بازی دلنشین و هنرمندانه ای ارائه داد که برای او یک جایزه اسکار به ارمغان آورد. تهیه‌کنندگان این فیلم در ابتدا الیزابت تایلور را برای این نقش در نظر داشتند، اما کارگردان این فیلم سخت تحت تاثیر تست‌های بازیگریِ آدری هپبورن قرار گرفت و نقش را به او واگذار کرد. در سال 1954 با بازی در فیلم «سابرینا» به کارگردانی بیلی وایلدر، در کنار دو غول سینمایی، همفری بوگارت و ویلیام هولدن، بار دیگر درخشید.

آدری هپبورن در سال 1954 با مل فرر ازدواج کرد. این زوج هنری در فیلم «جنگ و صلح»، اقتباسی ادبی از اثری هم‌نام از تولستوی، نیز به طور مشترک در صحنه ظاهر شدند. در سال‌های 1950 تا 1960، یکی از بازیگران مطرح نقش اول زن در هالیوود بود و چهار بار نامزد اسکار شد. بهترین بازی هپبورن در فیلم موزیکال «بانوی زیبای من» دیده می‌شود که در سال 1964 به کارگردانی جورج کیوکر ساخته شد. این فیلم با فضای رنگین، لحن شاد و آهنگ‌های زیبایش یکی از بهترین موزیکال‌های تاریخ سینما به شمار می‌رود. آدری هپبورن با مهارتی خیره‌کننده در نقش دخترکی عامی و فقیر ظاهر می‌شود که به محافل اشرافی راه پیدا می‌کند. آهنگ‌هایی که او در این فیلم خواند، همه جا ورد زبان شد. 

آدری هپبورن از اوایل دهه 1970 که هنوز جوان و پرآوازه بود، هرچه کمتر به کار در سینما و بیشتر به فعالیت‌های نیکوکارانه پرداخت. در ماه مارس سال 1988 سازمان یونسکو آدری هپبورن را به عنوان فرستاده‌ی ویژه برای یاری به کودکان فقیر و گرسنه تعیین کرد. او بارها به مناطق بحرانی و قحطی‌زده‌ی آفریقا سفر کرد تا اندکی از رنج محرومان بکاهد. آدری هپبورن در عرصه‌ی مدل مو و به ویژه مد لباس نیز الگوی بسیاری از دختران و زنان بود. درخور توجه آنکه طراحی و دوخت لباس‌های او در فیلم‌ها را همواره ژیوانشی، طراح پرآوازه مد، بر عهده داشت. لباسی که هپبورن در ابتدای فیلم «صبحانه در تیفانی» بر تن دارد، در سال 2006 در حراج کریستی به مبلغ 693 هزار دلار به فروش رفت.

آدری از سال 1983 تا پایان زندگی‌اش سفیر یونیسف بود و مدال آزادی ریاست جمهوری را به سبب کمک‌های خیرخواهانه‌اش دریافت کرد. در سال 1999،  بنیاد فیلم آمریکا (American Film Institute)، وی را سومین ستارهٔ بزرگ بازیگران زن در همٔه دوران معرفی کرد.