لومه جایزه سزار را سال 1989 برای «کامیل کلودل» ساخته برونو نویتِن دریافت کرد و دومین جایزه سزار را سال 1991 برای «سیرانو دو برژراک» ساخته ژان-پل راپنو به خانه برد و یک جایزه تکنیکی نیز از جشنواره کن دریافت کرد.

در میان حدود 60 فیلم فوق‌العاده وی فیلم‌هایی از کریس مارکر، روبر برسون، مارگاریت دوراس، کلود میلر و آلن کاوالیه جای دارند.

پی‌یر لومه ابتدا مدتی کوتاه در آمریکا تحصیل کرد و بعد در اواخر دهه 1940 و اوایل دهه 1950 در پاریس به سراغ موسیقی جز رفت و بعد در دانشکده معتبر لویی لومیر به تحصیل پرداخت و شاگرد چهره‌های برجسته‌ای چون هنری دکایی فیلمبردار «400 ضربه»، ویلیام لوبچنسکی و کارگردان‌هایی چون گاسپار نویی و ژان ژاک آنو بود.

وی سال 1953 فارغ‌التحصیل شد و ابتدا به عنوان دستیار فیلمبردار در فیلم‌هایی چون «بازی عشق» فیلپ دبروکا و «مردی به نام روکا» ژان بکر کار کرد. او با کارگردان‌های موج نوی سینمای فرانسه نیز همکاری داشت.

اولین فیلم بلند او در مقام فیلمبردار در فیلم رابرت دران در سال ۱۹۵۸ با عنوان «سرجوخه عاشق» بود.

وی در طول دهه 1960 تا 1990 فیلمبرداری ده‌ها فیلم را بر عهده داشت که فیلم‌های خاطره‌انگیزی چون درام 220 دقیقه‌ای «مامان و روسپی» ساخته ژان اوستاش به شیوه 16 میلی متری با کنتراست بالا و به صورت سیاه‌و سفید از جمله آنهاست.

از مشهورترین آثار این فیلمبردار، فیلمبرداری حماسه مقاومت فرانسوی «ارتش سایه‌ها» ساخته ژان پی‌یر ملویل در سال 1969 با بازی لینو ونتورا و سیمون سینیوره بود. این فیلم که در دوره جنگ جهانی دوم و دولت ویشی می‌گذرد با اقبال عمومی در فرانسه روبرو شد ولی تا سال 2006 در آمریکا به نمایش در نیامد و از آن زمان در آمریکا از آن به عنوان یک شاهکار یاد می‌شود.

خود لومه گفته بود پس از فیلمبرداری این فیلم بود که خودش را به عنوان یک فیلمبردار واقعی شناخت.

این فیلمبردار جایزه جیانی دی ونانزو را هم دریافت کرده بود که به یاد فیلمبردار ایتالیایی فیلم «هشت و نیم» فلینی اهدا می‌شود. او جایزه یک عمر دستاورد هنری را نیز سال 2008 از جشنواره لهستان گرفت و نشان شوالیه فرانسه را از لژیون دونور دریافت کرد.