پدرش ادوین کارل، مهندس برق و مادرش پرستار روان‌پزشکی بود. استیو تا زمانی که از دانشگاه دنیسون فارغ التحصیل شد و به شیکاگو نقل مکان کرد، هرگز به طور رسمی به حضور در جلوی دوربین فکر نمی کرد. در سالهای جوانی، ابتدا به عنوان پستچی به استخدام اداره پست در آمد اما به یک سال نکشید که از این شغل خارج شد. سپس کارل متوجه استعداد کمدی خودش شد و تصمیم گرفت به سینما و صداپیشگی روی بیاورد.

حضور کارل جلوی دوربین چندان موفقیت آمیز نبود. در ابتدا از او تنها در تبلیغات های تلویزیونی و سیاهی لشگرها استفاده می شد تا این که بالاخره موفق شد در سال 1991 در نقشی بسیار کوتاه در فیلم «Curly Sue» حضور پیدا کند که کمترین توفیقی برای وی به همراه نداشت. سپس مدت زمان 5 سال طول کشید تا کارل در برنامه تلویزیونی «دانا کاروی» به عنوان صداپیشه حضور پیدا کند. این برنامه تلویزیونی باعث شناخته شدن کارل شد چنان که پس از آن، در چندین برنامه تلویزیونی دیگر نیز حاضر شد و بر شهرت و اعتبارش افزوده شد. اما حضور سینمایی استیو کارل مدیون حضور بسیار موفقش در نقشی کوتاه در فیلم «بروس قدرتمند» در کنار جیم کری بود. وی در این فیلم در نقش ایوان باکستر که گوینده تلویزیونی بود، حضور داشت که به شدت مورد استقبال قرار گرفت. اما بخت کارل برای بازی در نقش های اصلی، با دستیار نویسندگی و بازی در نقش اصلی فیلم کمدی «چهل ساله مجرد» شکل گرفت که کارل را به اعتبار و شهرت جهانی رساند. «چهل ساله مجرد» یکی از چند فیلم برتر سال 2005 لقب گرفت و کارل نیز به عنوان یکی از بهترین کمدین های سال برگزیده شد. کارل در ادامه به خوبی توانست اعتبار خودش را با حضور در فیلم هایی نظیر «میس سان‌شاین کوچولو» و صداپیشگی انمیشین موفقی نظیر «هورتون صدای يک هو می شنود!» اثبات کند.