تحصیلاتش را در کنسرواتوار در پاریس زیر نظر هانری کولان به پایان برد. کارش را با تئاتر آغاز کرد و طی سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۷ عضو کمدی فرانسز بود. در سال‌های میانی دهه ۱۹۵۰ بود که وارد سینما شد. خیلی زود در عرصه سینمای ایتالیا و فرانسه به شهرت رسید. او با بسیاری از بزرگان فرانسوی (مارک آلگره، ژان دلانوآ، آندره کایات و...)  و ایتالیایی (لوکینو ویسکونتی، ماریو مونیچلی، مارکو فرری و ...) همکاری داشته‌است.

با این که ابتدا صرفاً برای کمدی مناسب به نظر می‌رسید در ایفای نقش زن های قربانی تلخ و اغلب از نظر اخلاقی نامطمئن نیز قابلیت خود را نشان داد. به یاد ماندنی‌ترین نقش‌هایش را اغلب برای ویسکونتی (مثلاً نادیا محبوبه مشترک رناتو سالواتوری و آلن دلون در «روکو و برادرانش») کایات (مثلاً نقش معلم میانسالی که دلباخته یکی از شاگردانش می‌شود در «از عشق مردن») و للوش (مثلاً نقش همسری اغفال شده اما با گذشت در فیلم «زیستن برای زندگی») بازی کرده‌ است.

گرما، سرزندگی و صراحتی که به نقش هایش می‌بخشید از او بازیگری معتبر در سطح بین‌المللی ساخت.