جهابوالا یکی از اعضای قدیمی کمپانی فیلمسازی "مرچنت آیوری" بود و طی چهار دهه فیلمنامه‌نویسی، 22 فیلمنامه نوشت. جهابوالا در دهه 1950 پس از ازدواج به وطن شوهرش هند سفر کرد و بیشتر عمرش را در هند سپری کرد. او سالها بود با اختلالات ریوی مبارزه می‌کرد. او در هند با مرچنت و آیوری دیدار کرد که قصد داشتند اقتباسی سینمایی از رمان سال 1960 او به نام «خانه‌دار» بسازند. جهابوالا پذیرفت خودش فیلمنامه را بنویسد و این شروع یک همکاری بلندمدت و پرثمر بود.
 جهابوالا در یکی از مصاحبه هایش در مورد سینما گفته بود: "برای من فیلم دو مرحله دارد. یکی وقتی دارم خودم به تنهایی یا با همکاری فیلمنامه را می‌نویسم که لذتبخش است. مرحله تلخش هم وقتی است که حدود 100 نفر، بازیگر و کارگردان و فیلمبردار می‌روند آن را بسازند و من تنها می‌مانم. موقع تدوین دوباره برمی‌گردم و به اتاق تدوین می‌روم و باز کمی خوشحال می‌شوم."
 او درمورد تفاوت فیلمنامه و رمان نیز گفته بود: "فیلمنامه اصلا مثل رمان نیست، چون نمی‌تواند بچه شما باشد. وقتی فیلمنامه اقتباسی می‌نویسید اصلا نمی‌توانید حس مالکیت داشته باشید."