پدرش کلارنس یک پزشک و مادرش گریس معلّم پیانو و آواز بود. ارنست تابستان‌ها را به همراه خانواده‌اش در شمال میشیگان به سر می‌برد و در همان جا بود که او متوجّه علاقه شدید خود به ماهیگیری شد. او پس از اتمام دورهٔ دبیرستان، در سال 1917 برای مدّتی در کانزاس‌سیتی به عنوان گزارشگر گاهنامهٔ «استار» مشغول به کار شد. در جنگ جهانی اول او داوطلب خدمت در ارتش شد امّا ضعف بینایی او را از این کار بازداشت در عوض به عنوان رانندهٔ آمبولانس صلیب سرخ در نزدیکی جبهه ایتالیا به خدمت گرفته شد. در 8 ژوئیه 1918 مجروح شد و ماه‌ها در بیمارستان بستری بود.

در بازگشتش به ایالت متّحده مردم شهر و محلّه‌اش در اوک پارک از او مانند قهرمانان استقبال کردند. ارنست کار خبرنگاری را از سر گرفت و در سال 1921 با هدلی ریچاردسون اهل سن لوییز آشنا و عاشق او شد. آنها با هم ازدواج کردند و بنا بر توصیه شروود اندرسون برای شروع زندگی، پاریس را انتخاب کردند. در آنجا ارنست برای «تورنتو استار» مشغول به کار شد. آنها همچنان برای گذران زندگی از سهم ارث پدری هدلی استفاده می‌کردند و ارنست به کار داستان‌نویسی نیز می‌پرداخت. طیّ همین دوران یعنی بین سالهای 1921 تا 1926 بود که او در مقام یک نویسنده به شهرت رسید.

سبک ویژهٔ او در نوشتن او را نویسنده‌ای بی‌همتا و بسیار تأثیرگذار کرده بود. در سال 1925 نخستین رشته داستان‌های کوتاهش، «در زمانهٔ ما»، منتشر شد که به خوبی گویای سبک خاص او بود. خاطراتش از آن دوران که پس از مرگ او در سال 1964 با عنوان «عید متغیر» انتشار یافت، این کتاب برداشتی شخصی و بی‌نظیر از نویسندگان، هنرمندان، فرهنگ و شیوه زندگی در پاریس دههٔ 1920 است.

در سال 1926 اولین رمان او بر پایه تجربه‌های به دست آمده‌اش از اسپانیا با نام «خورشید هم طلوع می‌کند» به چاپ رسید. در سال 1926 ارنست همینگوی با پائولین فایفر ثروتمند دیدار کرد و این آشنایی ازدواج اول او را به جدایی کشاند. ارنست و پائولین در سال 1927 با یکدیگر ازدواج کردند و صاحب دو پسر شدند. پاتریک در سال 1928 و گرگوری در سال 1931 به دنیا آمد. او در همان دوران زندگی‌اش با پائولین خانه‌ای در کی وست فلوریدا خرید. در اواخر دههٔ 1930 همینگوی عاشق زنی روزنامه‌نگار و نویسنده به نام مارتا گلهورن شد و در سال 1940 با او ازدواج کرد. ارنست، "فینکا ویخی‌یا" (Finca Vigía) را در کوبا خرید. در سال 1944 با مری ولش ملاقات کرد و این بار دلباخته او شد، از مارتا در سال 1945 جدا شد و در 1946 با مری ازدواج کرد.

ارنست همینگوی پس از بازگشت از آفریقا در سال 1934 میلادی، به بروکلین در شهر نیویورک رفت و برای خودش قایقی خرید و اسمش را «پیلار» گذاشت. ارنست همینگوی در تاریخ 2 ژوئیه 1961 میلادی با یکی از تفنگ‌های محبوبش، دولول ساچمه‌زنی باس‌اندکو، خودکشی کرد؛ خانواده‌اش در ابتدا اعلام کردند که ارنست مشغول تمیز کردن اسلحه بوده که تیری از آن در رفته و باعث مرگ وی شده است اما پس از پنج سال همسر وقتش، ماری ولش، به انجام خودکشی توسط همینگوی اعتراف کرد.

آثار ارنست همینگوی در ایران نیز شهرت بسیاری دارند و نجف دریابندری را باید یکی از مترجمان نامی آثار این نویسنده نام نهاد که کتاب «وداع با اسلحه» را برگردان فارسی کرد. او داستان های کوتاه همینگوی را نیز ترجمه کرده است.

«داشتن و نداشتن» که فیلم معروف هاوارد هاوکز با بازی همفری بوگارت (نسخه ایرانی این داستان با نام «ناخدا خورشید» ناصر تقوایی با بازی داریوش ارجمند) از آن تهیه شد و نیز «زنگ ها برای که به صدا در می آیند» از دیگر اثاری است که با چندین ترجمه به بازار کتاب عرضه شد.