از پدر و مادری ژاپنی به دنیا آمد و در مدارس چین تحصیل کرد. در دوران جنگ جهانی دوم برای انجام خدمت سربازی به ارتش ژاپن پیوست و در سال 1946 در پی فراخوان کمپانی توهو برای انتخاب بازیگر، توانست به سینما راه یابد. در همین کمپانی، بازیگری آموخت و در سال 1948 با آکیرا کوروساوا آشنا شد. دو سال بعد، با ایفای نقش در «راشومون» به شهرت جهانی رسید و در بسیاری از فیلم های کارگردان های آمریکایی و اروپایی نیز به ایفای نقش پرداخت. دو بار (برای «یوجیمبو» و «ریش قرمز») جایزه ی بهترین بازیگر جشنواره ونیز را از آنِ خود کرد. در سال 1963 کمپانی فیلم میفونه را بنیان گذاشت و در کنار بازیگری به تهیه کنندگی نیز پرداخت. در 1963 با ساختن «میراث پانصد هزار»، کارگردانی را تجربه کرد. در مجموعه تلویزیونی «شوگان» (1980) نیز بازی کرد.

میفونه مشهورترین شخصیت سینمایی ژاپن در نزد جهانیان است و این شهرت را مدیون کوروساواست. او پس از تجربه ای کوتاه مدت در عکاسی و بازی در دو فیلم کم اهمیت، نخستین بار با «فرشته ی مست» توان بازیگری خود را به نمایش گذاشت و همکاری با کوروساوا را تا سال 1965 ادامه داد. زوج سینمایی کوروساوا-میفونه  (مثل جان فورد-جان وین و مارتین اسکورسیزی-رابرت دنیرو) آثار ارزشمندی را برای سینما به ارمغان آورده است. او از سال 1966 و بازی در «جایزه بزرگ» به ستاره ای بین المللی بدل شد و تصویری ماندگار از خود به جا گذاشت.

میفونه ویژگی های قهرمانانی را که در نقش آنها ظاهر می شد، با جزییات تمام و با ایجازی مثال زدنی به تصویر می کشید و انگیزه ها، سخت کوشی و تفکرات آنها را با مهارت تمام به نمایش می گذاشت: در «هفت سامورایی»، شاداب و رک و حساس، در «سریر خون»، باشکوه و سنگدل، در «یوجیمبو» و «سانجورو»، دلاور و جنگاور؛ در «بالا و پایین»، مغرور و در عین حال متعهد و متهور. او برای کوروساوا فراتر از یک بازیگرِ صِرف بود و همواره با ایده های خود، توانایی های کوروساوا را کامل می کرد. میفونه در طبف وسیعی از فیلم ها- از روایت های تاریخی گرفته تا داستان های مدرن- و در نقش هایی متفاوت –هم دراماتیک و هم کمیک- ظاهر شد و در آثار غیرژاپنی نیز این تنوع را حفظ کرد.