پدر و مادرش ایتالیایی بودند. در سال 1957 در یک مسابقه ی زیبایی (ملیح ترین دختر ایتالیایی تونس) برنده شد. تحصیلاتش را در مرکز تجربیات سینمایی رُم به پایان برد. در نیمه ی دوم دهه ی 1980 با ایفای نقش های دوم وارد سینما شد. از همان ابتدا به خدمت فرانکو کریستالدیِ تهیه کننده درآمد و در مسیر شهرت قدم گذاشت. اوج کارش در دهه ی 1960 بود. در 1967 اعلام کرد که با کریستالدی ازدواج کرده است (زندگی مشترک آن دو تا 1974 به طول انجامید). همسر دومش پاسکواله اسکوییتی یری، کارگردان است. برای «کلارتا» از جشنواره ونیز و «غمناکی» از جشنواره مونترال برنده جایزه شد.

سینمای ایتالیا در دهه ی 1960 نیازمند بازیگری در عرصه ی بین المللی بود تا جانشین جینا لولوبریجیدا و سوفیا لورن شود. و قرعه به نام کاردیناله افتاد. ماجرای ستاره شدن او مثل افسانه پریان مدرن بود که فرانکو کریستالدیِ تهیه کننده در آن، نقش پری مهربان را بازی کرد. در واقع کریستالدی از این پری رویِ سبزه رو با صدایی محکم و خشن که گویی متعلق یه شخص دیگری است یک "برژیت باردو"ی ایتالیایی ساخت. اما او میان ایتالیایی ها و دیگر ملیت ها هرگز به محبوبیت لولوبریجیدا و لورن دست نیافت. دوران آغاز بازیگری کاردیناله مصادف با اوج دوران باردو بود. ب.ب هم روی پرده و هم خارج از آن، تاثیرگذارترین بازیگر دوران بود و در مقابل ک.ک نیز کوشید تا جای او را در سینمای جهان بگیرد و رقابت سختی بین آن دو در گرفت. اما عوامل زیادی باعث شدند تا مسیر بازیگری کاردیناله تغییر کند. او در فیلم کمدی «افراد ناشناس همیشگی» و به دنبال آن در آثار کارگردانان بزرگی مثل لوکینو ویسکونتی و فدریکو فلینی ظاهر شد و به ستاره فیلم های روشنفکرانه بدل شد. فلینی او را آنچنان که بود بر پرده سینما می پسندید و بنابراین در «هشت و نیم»، او در نقش خودش، "کلودیا"، به عنوان زن رویاهای "گوییدو"ی کارگردان ظاهر شد و شخصیت او برای فلینی به صورت نماد معصومیتِ دست نیافتنی و فسادناپذیر درآمد. اما پیش از فلینی، ویسکونتی با دادن نقش "جینتا" در فیلم «روکو و برادران» او را به شهرت رسانده بود. با وجود ملاحت فوق العاده، کاردیناله همواره در فیلم ها چیزی ورای یک شِیء برای ایجاد لذت بصری در مخاطبان بود. در «روزی روزگاری در غرب» او در نقش تازه عروسی که سیاهپوشِ شوهرش می شود، مظهر ورود تمدن به غرب وحشی بود. در نخستین فیلم آمریکایی اش، «پلنگ صورتی»، نقش مکمل موثری داشت و بازی کمدی اش کاملاً قابل قبول بود. در «پوست» لیلیانا کاوانی خوش درخشید و در کن مورد تحسین واقع شد و با «فیتس کارالدو» در دهه ی 1980 دوباره مورد توجه قرار گرفت. بسیاری از فیلم های برژیت باردو صرفاً به این دلیل که که او در آنها بازی کرده، مطرح شدند اما کاردیناله در دهه ی 1960 عمدتاً در فیلم هایی نقش آفرینی کرد که اغلب از آثار ماندگار تاریخ سینما به شمار می آیند.