تحصیلاتش را در رشته ی طب نوزادان به پایان برد. پس از خدمت در جنگ جهانی دوم، در استودیوی تئاتر پوشکین در کراسنویارسک آموزش بازیگری دید. در سال 1957 با «سربازان»، یکی از آخرین فیلم های جنگی-حماسی سینمای روسیه، وارد سینما شد. از 1957 تا 1960 در بولشوی تئاتر لنینگراد فعال بود. در 1958 با ایفای نقش شاهزاده میشکین در یک اجرا از «ابله» داستایفسکی به شهرت بسیاری دست پیدا کرد. در سینما با «نُه روز از یک سال» میخاییل روم مورد توجه قرار گرفت.

اسموکتونوفسکی سبک نوینی را در بازیگری، که مبنای آن بازی روشنفکرانه و کنایه آمیز بود، پایه ریزی کرد؛ به طوری که به عنوان "یکی از غیررمانتیک ترین بازیگران" شناخته شد. او به طور همزمان از نوعی انعطاف فیزیکی و روانی برخوردار بود که ترکیب آن به خوبی در ایفای نقش اصلی «هملت» گریگوری کوزینتسف متجلی است. در نقش شخصیت های تاریخی بسیاری، مثل موتسارت در «موتسارت و سالی یری»، لنین در «نخستین دیدارکننده» و نیز چایکوفسکی در فیلمی به همین نام ظاهر شده است. هر چند که قدرت او در ایفای نقش های تراژیک نهفته بود، اما قابلیت هایش را در ایفای نقش های کمدی (مثل نقش اصلی در «اتوموبیلی که می آید») نیز نشان داد.