یدالله صمدی فعالیت سینمایی خود را با فیلم «تختخواب سه نفره» از دستیار کارگردانیِ نصرت کریمی در سال 1351 آغاز کرد. در سال 1363 با ساخت اولین فیلم خود - «مردی که زیاد می‌دانست» - ساخت اوّلین فیلم کمدی پس از انقلاب را به نام خود سند زد و با همین فیلم برنده جایزه سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی از سومین جشنواره فیلم فجر شد.

یکی از مهم‌ترین مولفه‌های آثار یدالله صمدی توجه به فرهنگ بومی آذری و استفاده از داستان‌های اصیل این منطقه است که حاصل آن را می‌توان در فیلم‌های «اتوبوس» (1364)، «ساوالان» (1368)، «دُمرُل» (1372) و «سارای» (1376) مشاهده کرد. در این میان «اتوبوس»، به عنوان یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های آن دوره نیز شناخته می‌شود. اما عرصه فعالیت صمدی تنها در این بازه محدود نمی‌شود. «ایستگاه» بی تردید یکی از بهترین تریلرهای روانشناختی سینمای پس از انقلاب است. این فیلم به همراه «نقطه ضعف» محمدرضا اعلامی یکی از جریان‌سازان این ژانر در سینمای ایران بوده‌اند. «ایستگاه» علی‌رغم نادیده گرفته شدن از سوی داوران در جشنواره فجر به عنوان فیلم منتخب منتقدان و نویسندگان سینمایی در سال 63 برگزیده شد.

وی همچنین به مدت سه سال (1380-1377) مدیرعامل خانه سینما بود و علاوه بر آن ریاست کانون کارگردانان سینمای ایران را نیز بر عهده داشت.