به دلیل شغل پدرش که یک فروشنده و همیشه در حال مسافرت بود، خانواده‌اش در دوران کودکی او مدام در سفر بودند. او از ابتدا به نقاشی و فیلمسازی با دوربین‌های سوپر 8 علاقه داشت و زمانی که محصل دبیرستان بود، فیلم‌های کوتاهی با الهام از زندگی خودش با هزینه‌هایی در حدود 30 تا 50 دلار ساخت. در ۱۹۷۰ به دلیل علاقه‌اش به هنر، به یک مدرسهٔ طراحی رفت که در آن‌جا با دیوید بایرن و سایر اعضای گروه تاکینگ هدز همکلاسی بود. در همین مدرسه بود که وان‌سنت با هنرمندان پیشرویی مثل اندی وارهول آشنا شد. این آشنایی باعث شد که او به سرعت گرایش‌اش را از نقاشی به سینما تغییر دهد.

وان سنت بعد از مدتی زندگی در اروپا در 1976 به لوس آنجلس رفت. او در آنجا دستیار تولید کن شاپیرو -کارگردان و نویسنده- شد و به همراه او بر روی چند طرح کار کردند که هیچگاه به نتیجه‌ای نرسیدند. او در این مدت بیشتر با هالیوود آشنا شد و توجه‌اش به لوس‌آنجلس و مردم حاشیهٔ آن جلب شد، به حدی که بیشتر فیلم‌های بعدی‌اش را بر پایهٔ زندگی این افراد نوشت. او سپس به نیویورک رفت و در یک شرکت تبلیغاتی شروع به کار کرد. با 20000 دلاری که در مدت دو سال کار در آنجا پس‌انداز کرده بود، فیلم «شب بد» را به صورت سیاه و سفید ساخت که در مورد رابطهٔ عاشقانهٔ یک مهاجر مکزیکی با فروشندهٔ یک فروشگاه مشروبات الکلی بود. 

فیلمنامهٔ اکثر فیلم‌هایش را خودش می‌نویسد و رمانی به نام «صورتی» دارد. کتابی نیز از عکاسی‌های او به نام «108 پرتره» به چاپ رسیده‌ است.