پدر و مادرش آلمانی بودند. در شانزده سالگی به رُم رفت و از اوایل دهه ی 1950 در فیلم های ایتالیایی نقش های کوتاهی را به عهده گرفت. تا این که توسط مارلون براندو کشف و به پارامونت معرفی شد. ابتدا موفق نبود، چون به زبان انگلیسی تسلط نداشت. با این همه با فیلم "جیمز باند"ی «دکتر نو» (1962) به شهرت رسید. حداقل تا چند سالی از ستارگان بین المللی به شمار می رفت. هم از نظر ظاهری و هم استعداد بازیگری سلف راکول ولش بود، اما به محبوبیت او دست نیافت. شاید به یادماندنی ترین نقش او در «دهمین قربانی» باشد که در بعضی از صحنه ها، حتی، باعث کم رنگ شدن حضور مارچلو ماسترویانی شد. همسر سابقش، جان درک (1957 تا 1966)، بازیگر و کارگردان سینما بود.