کارش را از ابتدای دهه 80 خورشیدی با نوشتن راهنمای فیلم و روزنامه‌نگاری در پرتیراژترین روزنامۀ زمان خود یعنی «حیات نو» آغاز کرد و سپس با نوشتن فیلمنامه ی «چه کسی امیر را کشت» از نیمه ی دهه، به جمع فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران نیز پیوست. نقدهای سینمایی نقیبی در نشریات سینمایی تخصصی چون مجله «فیلم»، «فیلم و سینما» و ماهنامۀ «24» و روزنامه‌هایی چون روزنامه «شرق» منتشر شده که برای آنها از جشنواره‌های مختلف مطبوعاتی جوایزی نیز گرفته‌است.

او در راه‌اندازی مجلات و روزنامه‌های متعددی در این یک دهه نقش داشته و در هیأت‌های داوری منتقدان در عرصه‌های مختلف نیز عضو بوده. نقیبی همچنین از ابتدای دهه‌ی 90 تا نیمه‌ی سال 92 سخنگو و عضو شورای مرکزی انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران بوده است. خسرو نقیبی تا پایان سال 92 معاون سردبیر روزنامه «هفت صبح» بود و پس از آن، از فعالیت‌های مطبوعاتی کناره گرفت تا تمرکز بیش‌تری روی فیلمنامه‌نویسی بگذارد. او همچنین به‌عنوان فعالیت جنبی عکاسی هم می‌کند و در سال 1392 دو نمایشگاه از عکس‌های او روی دیوار رفت.