وی از جمله آهنگسازان فیلم در هالیوود است که خانوادگی در این حرفه مشغول هستند چرا که پدر، عمو، برادر و پسر عموهایش همگی به کار موسیقی مشغول هستند. نیومن از دانشگاه ییل فارغ التحصیل شد. زمانی که نیومن وارد عرصه سینما شد، ابتدا به کار در تئاتر‌های موزیکال علاقه‌‌مند بود و قصد داشت که در یک گروه تئاتر موزیکال خوب عضو شود و شروع به فعالیت در آن گروه کند؛ او حتی با گروه "ساندهایم" در نمایش "برادوی" همکاری کرد و توانست پول خوبی از کار در تئاتر در‌ بیاورد.

در سال 1979، توماس با همکاری لیونل که در آن زمان مدیر موسیقی "فاکس قرن بیستم" بود و پشتیبانی آلفرد توانست اولین مقاله خود را با نام "چیس" ارائه دهد. در سال 1983، جان ویلیامز یکی از دوستان آلفرد و لیونل، از نیومن دعوت کرد که به جمع عوامل و کادر سازنده قسمت ششم «جنگ ستارگان» تحت عنوان "«ایپزود شش جنگ ستارگان: بازگشت جدای» بپیوندد (برای هماهنگی صحنه ای که در آن درت ودر می‌میرد).

چندی بعد نیومن با اسکات رودین، تولید‌کننده مشهور سینما ملاقات کرد و رودین از نیومن خواست که ساخت موسیقی فیلم «بی‌پروا» (1984) را بر عهده گیرد؛ نیومن نیز که می‌دانست این جز اولین کارهای او به حساب می‌آید و باید تمام سعی خود را بکند که اثری بی‌نقض تحویل دهد، این مسئولیت را پذیرفت و موسیقی فیلم «بی پروا» را ساخت.

بیشتر آثار نیومن از سال 1980 به بعد به طور برجسته در سبک الکترونیک اجرا و ساخته شده است . ساخت موسیقی فیلم «جذبه» (1991) بیشتر به سبک ارکستر سنتی با قسمت هایی که شامل تغییرات ناگهانی و نامتعارف در سیر موسیقی است، ساخته شده اند که این آهنگ ها به کمک سازهایی مانند عود، ماندولین، طبل، ساکسیفون نواخته شده و به کمک سازهای الکترونیک تلفیقی بدیع به وجود آورده است که در واقع باعث به وجود آمدن دو سبک متفاوت شده است. بدین صورت که نیومن در بعضی از ساخته هایش با تکیه بر کارهای تجربی و نامتعارف عمل کرده ،مانند «بازیگر»، زیبایی آمریایی»، «در جستجوی نِمو»، «وال. ایی» و «ارین براکوویچ» و در بخشی دیگر از آثارش با پیروی از سبک های متداول و تنظیم های ارکسترال معمولی، موسیقی فیلم هایی همچون «رستگاری در شاوشنگ» و «جاده ای به پردیشن» یا «جاده تباهی» را خلق کرده است.