فیلم های برونو دومون همگی در مرزی بین درام واقع گرایانه و آوانگارد قرار دارند. او علاقه خاصی به فلاسفه یونان باستان و اندیشمندان و فلاسفه بزرگ آلمان دارد. فیلم های او اغلب نمایشگر زشتی های خشونت و رفتار تحریک آمیز جنسی هستند. خودِ دومون کارهایش را به هنرهای تجسمی تشبیه می کند. از ویژگی آثار او می توان استفاده از نماهای طولانی، کلوزآپ های متعدد از بازیگران، و خطوط داستانی کاملا احساساتی. دومون به استفاده از فیلمنامه های نوشته شده توسط دیگران اعتقادی ندارد و در عوض در نگارش فیلمنامه همه آثارش مشارکت جدی دارد؛ و همچنین استفاده از رمان های بزرگ پایه اساس هفت کار قبلی او را تشکیل می دهد.

فیلمسازان مورد علاقه او استنلی کوبریک، پیرپائولو پازولینی، روبرتو روسلینی، اینگمار برگمان و عباس کیارستمی هستند. از او اغلب به عنوان وارث سینمای روبر برسون نام برده می شود.