مریل استریپ

Meryl Streep

مری لوئیز استریپ
عناوین شغلی : بازیگر
تولد : سامیت، نیوجرسی، آمریکا - ۲۳ ژوئن ۱۹۴۹

برای تحصیل در رشته موسیقی وارد دانشگاه شد اما بعد به دلیل علاقه اش به بازیگری، تغییر رشته داد و در واسار تئاتر خواند. البته پیش از آن در دبیرستان در تعداد زیادی نمایش و تئاتر موزیکال ایفای نقش کرده بود. در 1975 به گروه پابلیک تیه تر پیوست و چند کار را همراه این گروه بود و در کنار آن با گلن کلوز، مری بت هارت و جان لیتگو سه نمایشنامه را روی صحنه برد. حال همه این کارها به دست آوردن نقش حاشیه ای همسر یک بازیکن هاکی در فیلم تلویزیونی «مرگبارترین فصل» (1977) بود. همین حضور سبب شد که مسئول انتخاب بازیگران کار که مسئولیتی هم در «جولیا» ی فرد زینه مان داشت، او را به انگلستان نزد این کارگردان صاحب نام بفرستد. در شرایطی که همه چیز برای ایفای نقش "جولیا" مهیا بود، زینه مان به یکباره ونسا ردگریو را جایگزین استریپ کرد و مریل جوان، مجبور شد یکبار دیگر در پس زمینه حضور یابد. اما سکه شانس برای استریپ خیلی زودتر از آنچه خودش تصور می کرد چرخید.

دومین حضورش در سینما و در «شکارچی گوزن» (1978) که اولین حضورش در کنار رابرت دنیرو بود، نامزدی اسکار نقش مکمل را برایش به ارمغان آورد و تنها یک سال بعد، در 1979 بود که نخستین مجسمه طلایی اش را برای نقش آفرینی در «کریمر علیه کریمر» به دست آورد. استریپ در همین سومین فیلم، البته آنقدر قدرت یافته بود که تمام گفت و گوهای بخش دادگاه فیلم را خودش بنویسد و حتی سر صحنه تغییرشان دهد. این شروع توفانی در انتهای دهه 1970، در دهه 1980 نیز ادامه یافت. در روزگاری که سینمای آمریکا یکی از کم رونق ترین دهه هایش را پشت سر می گذاشت، استریپ بهترین نقش های معدود فیلم های متفاوت را برای خودش دستچین کرد و آرام آرام ابتدا در قالب زنانی اثیری با نگاه هایی نافذ و بعدتر در قامت افراد رنج کشیده با ملیت ها و لهجه هایی غریب تثبیت شد. در 1981 در «زن ستوان فرانسوی» خیره کننده بود و تنها یک سال بعد، در «انتخاب سوفی» و برای نقش زنی لهستانی که در جنگ جهانی دوم از کشتار نازی ها جان سالم به در برده، اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را گرفت. این سلسله موفقیت ها در سال های بعد نیز ادامه یافت تا جایی که او را رکورددار کرد، چرا که وی تا به حال 18 بار نامزد دریافت اسکار برای نقش اول یا مکمل بوده و سه با نیز به آن دست یافته است.

استریپ در دهه 1980، از جمله فعالان مطرح در عرصه دفاع از محیط زیست سالم شمرده می شد و 1984 در مستندی درباره راهپیمایی علیه فعالیت های هسته ای هم حضور یافت. با آغاز دهه 1990، سعی کرد جدا از انتخاب نقش های دشوار که دیگر به واسطه سن و سالش کمتر هم پیدا میشد، در ژانرهای متفاوت سینمایی طبع آزمایی کند و این تغییر روحیه را با بالا بردن دستمزدش هم نشان داد، چیزی که سبب شد خیلی از بازیگران زن پس از او جرات چنین کاری را بیابند.

کارنامه اش پر از نام کارگردان های بزرگ و صاحب نام است، از رابرت بنتون و کارل رایتس گرفته تا کلینت ایست وود و وودی آلن. استریپ از معدود بازیگران هالیوود معاصر است که اجازه دارد سر صحنه همه چیز را به نفع خودش بچرخاند یا حتی با بازی اش، بخشی از موارد از پیش تعیین شده را بر هم ریزد. نگاه نافذ و پرشکوهش حتی در نقش های "فلاکت آمیز"ی مثل «سیلک وود» و «انتخاب سوفی» هم به همان اندازه نگاه های زن اثیری «شکارچی گوزن» به چشم می آید و همین سبب می شود که در پاره ای از مواقع نتواند در قالب نقش فرو رود. در واقع نقش های استریپ عموما نقش هایی هستند که در اجرا شبیه او می شوند و برای همین اصلا نمی توان بازیگر دیگری را در آن نقش تصور کرد. لی استراسبرگ او را بازیگری نامیده که احتیاجی به دانستن فن این کار ندارد. درباره استریپ نقل قول های فراوانی هست اما جملگی آنها روی یک مساله اتفاق نظر دارند: او تنها ستاره سینما در سه دهه اخیر است که به یک اندازه میان رسانه ها، مخاطبان عام و سینماروهای حرفه ای و البته منتقدان سینمایی هوادار دارد.


اطلاعاتی برای نمایش وجود ندارد!
برای ثبت دیدگاه خود، اپتدا وارد وسایت شوید.

دیدگاه ها

اولین نفری باشید که در این باره چیزی می نویسد...