ابتدا مشت زن و در جنگ جهانی دوم چترباز و ملوان بود. بازیگری را از دالاس شروع کرد، در برادوی ادامه داد و در این میان در برنامه های تلویزیونی نیز ظاهر می شد. در سال 1950 با «جنگل آسفالت» وارد دنیای سینما شد. همزمان در تلویزیون نیز [از جمله با مجموعه های «آقای پیپرز» (1953-1955)،«تیم بیس بال بد نیوز برز» (1979-1980) و «دیوانه مثل روباه» (1984)] فعالیت داشت.

از دهه 1950 اغلب در نقش شخصیت های نظامی خشن ظاهر شد. اما آرام آرام در بازی هایش وجوه کمدی نیز به نظر آمدند، به طوری که دو بار به خاطر بازی در نقش های کمدی «شامپو» و «بهشت می تواند منتظر بماند» نامزد دریافت اسکار بهترین بازیگر دوم شد. فهرست طولانی کارگردان های بزرگی که او را به خدمت گرفته اند (جان فورد، رابرت وایز، دان سیگل، فرد زینه مان، سیدنی لومت، هال اشبی، تد کاچف و آلن جی پاکولا) نشان از توفیق و مقبولیت واردن دارد.