پدر وی مهندس ساختمان و مادرش نیز هنرمند بود. او در سن 6 سالگی نواختن پیانو را شروع کرد و از 11 سالگی زیر نظر مربیان صاحب نامی پیانو را به صورت حرفه ای آموخت. وی در 16 سالگی به حدی پیشرفت کرده بود که مورد توجه آهنگسازان و نوازندگان بزرگی همچون، هنری مانچینی ، آندره پره وین ، مارتی پایچ و جان ویلیامز قرار گرفت.
در کارنامه اش تقریبا نامزدی در همه جوایز معتبر جهانی دیده می شود. او 17 بار نامزد دریافت جایزه اسکار شده است که از این میان فقط یک بار برای موسیقی فیلم «طالع نحس» این جایزه را دریافت کرد اما در میان نامزدی هایش اسامی فیلم های بزرگی دیده می شود. «پیشتازان فضا»، «محرمانه لوس آنجلس»، «محله چینی ها»، «بچه های برزیل»، «پاپیون» و البته نسخه اصلی «سیاره میمون ها» که او با ماسک یک میمون بر چهره، موسیقی فیلم را در استودیو ضبط کرد.
نخستین سازی که گلداسمیت موسیقی را با آن آموخت، پیانو بود. در سومین دهه عمر، گلداسمیت به عضویت شورای اصلی موسیقی شبکه CBS درآمد و در پایان دهه شصت به یکی از آهنگسازان پرکار هالیوود بدل شد. مهم ترین موسیقی این سال هایش همان موسیقی «سیاره میمون ها» بود که انرژی فراوانی صرف آن شد؛ هرچند تا همان زمان او سه بار دیگر هم نامزد دریافت اسکار شده بود.
مهم ترین موسیقی هایش برای فیلم هایی چون محله چینی ها و «جوخه» هم نتوانست برای گلداسمیت مجسمه طلایی را به همراه داشته باشد؛ هرچند او در همان سالها در گلدن گلاب، امی، بافتا و بسیاری جوایز دیگر کلکسیونی پرافتخار داشت. در نیمه های دهه هفتاد وقتی برای «طالع نحس» اسکار را هم به دست آورد هیچ افتخاری کم نداشت اما موسیقی «پیشتازان فضا» بود که نام او را میان مخاطبان جا انداخت. موسیقی به یادماندنی گلداسمیت از جمله موسیقی هایی است که به شکل یک تم در ذهن خیلی از مخاطبان باقی مانده است.
جری گلداسمیت در سن 75 سالگی در ایالت کالیفرنیا در خانه اش در بورلی هیلز بر اثر سرطان درگذشت.